Rugzakje verlengen?

Onze jongste kreeg een dikke enveloppe mee.
'Aub zsm ingevuld retour' stond erop.

In de enveloppe een pak papier met een begeleidende brief.

Geachte ouders/verzorgers,

Op 01-08-2012 loopt de cluster 4 indicatie van uw zoon/dochter af.
Dit betekent dat er dit schooljaar een herindicatie aangevraagd dient te worden indien u van mening bent dat voor uw zoon/dochter de extra begeleiding uit de LGF (rugzak) nog noodzakelijk is.

Ik was enigszins verbaasd, omdat ik dacht dat op 1 augustus 2012 het passend onderwijs in gaat en het rugzakje dan wordt afgeschaft.
Maar ja, je weet nooit hoe het daar in Den Haag werkt.
We kunnen dus maar beter gewoon weer proberen om de indicatie te verlengen.
Want stel je voor dat de invoering van passend onderwijs (nog) niet doorgaat.

Meeloopdag en intake gesprek HBO

Enige tijd terug heeft onze oudste, die na de zomer naar het HBO gaat, een meeloopochtend gehad en dezelfde middag een intake gesprek, dus dat sloot mooi op elkaar aan.

Onze jongen wou nog niet liever alleen reizen, dus heb ik me een ochtend proberen te vermaken, maar op een maandagochtend zijn de winkels niet open dus dat viel een beetje tegen voor mij.

Onze oudste heeft er in ieder geval een goed gevoel aan overgehouden.
Hij zat meteen vol verhalen en voelt zich veel minder onzeker.
Hij wist meteen al indruk te maken door bij een les over java iets op te merken over invullen van negatieve getallen, wat niet kan, of zoiets. Verder heeft hij een rondleiding gehad door het gebouw en het terrein. Veel informatie gekregen van de student waarmee hij meeliep waar hij iets aan had. Bv het pas aanschaffen van boeken als de docent zegt dat het echt nodig is. Anders koop je misschien een boek voor maar 20 regels javascript.

Ook het intake gesprek verliep fijn.
De kamer was wel goed vol, want we waren met zijn vijven. De studiedecaan, studie-loopbaan-begeleider (SLB-er), rugzakbegeleider, onze zoon en ik.
Eerst even wat algemene info uitwisselen over zijn functiebeperking, zijn schoolloopbaan, profielkeuze en keuzevakken, waarbij filosofie wel opviel.

En op de vraag waarom hij informatica wil gaan studeren had hij wel een mooi antwoord. Computers hebben al lang zijn interesse. Maar dat komt ook wel omdat computers en autisten op elkaar lijken. Computers moeten dingen in een vaste volgorde uitvoeren, kan dat niet, dan lopen ze vast, zo zijn autisten ook.
Dat inzicht vonden ze wel mooi.
Ook liet hij zijn humor kant zien, wat ze wel konden waarderen.

Natuurlijk werd er ook gesproken over de hulp die hij heeft gehad en welke hulp hij nodig denkt te hebben. Daar konden ze ook meteen concreet in zijn. Iedere student heeft een SLB-er waarmee je normaal gesproken maar een paar keer per jaar contact hebt. Voor studenten met ASS maken ze 1 keer in de week een half uurtje vrij, dat is mooi, dan blijft hij een wekelijks contact moment houden. Bovendien is dat een SLB-er die affiniteit heeft met ASS.
Struikelblokken zijn benoemd en op papier gezet.

Ook de introductie week is al even doorgesproken omdat ik vroeg of er al contact kon zijn met de SLB-er voor de introductie. Helaas is dat niet mogelijk, omdat het dan nog niet bekend is wie zijn SLB-er is. Ze hadden wel meteen zoiets dat dan één van hun twee zal proberen er de eerste dag te zijn zodat er al een bekend gezicht voor hem is.

Fijn van die mensen die meteen met je meedenken en ook alle tijd voor je nemen.

In ieder geval gingen we met een goed gevoel naar huis.
Onze jongen kan vol vertrouwen beginnen.

Meerwaarde

Onze jongste heeft een goed jaar achter de rug.

Oké het begin was een beetje onduidelijk. Dit kwam omdat een van de juffen ziek was, maar ze wisten eerst nog niet hoe lang het zou duren. Daarom was er de eerste weken steeds een andere vervanger.

Er werd echt rekening gehouden met bijzondere dagen. Zoals met carnaval en 1 april. Toen hoefde hij niet naar school.

En als de klas iets bijzonders had, zoals bv. lopen voor water of techniek lessen, dan ging één van ons altijd mee. Ook met kamp heeft mijn vriend mee gefietst. Zodat de juffen de handen iets meer vrij hadden, want ons jongetje kan soms best aandacht vragen.

Hij is dit jaar ook echt gegroeid, en niet alleen in de lengte.
Zo heeft hij tijdens een les van het boekje "Weet jij wat autisme is?" over zintuigen, de klas verteld dat hij Asperger heeft.
En de kinderen in de klas accepteren hem zoals hij is, maken soms zelf een uitzondering voor hem.

Ook heeft hij dit jaar de training Kinderen aan de slag gedaan. En er veel van opgestoken. Niet dat hij het meteen allemaal in de praktijk kan toepassen, maar hij is er wel mee bezig.

En als dan is het jaar ten einde.
Een laatste overleg.
Waarin waardering over en weer voor elkaar wordt uitgesproken.
Voor de school omdat ze zoveel voor hem doen en regelen.
Voor ons omdat we zo 'open' zijn en altijd willen helpen.

Maar het mooiste compliment? Die zelfs de AB-er nog nooit gehoord had.
Dat was de juf die zei dat onze jongen een meerwaarde in de klas heeft!

Zelfstandigheid

Laats met het rugzak overleg kwam naar voren dat onze oudste best wel wat meer zou willen durven, wat zelfstandiger zou willen zijn, vooral thuis. Een heel simpel voorbeeld wat hij noemde was bv de lamp aandoen, mag dat?.
Schrikken? De rugzakbegeleidster waar hij dat tegen zei schrok er inderdaad van.  Dat had ze niet verwacht, omdat hij op school wel zelfstandig overkomt.

En ik? Ik voel me een beetje schuldig.
Al die tijd hebben wij hem misschien niet zoveel zelfstandigheid gegeven. Thuis hoeft hij niet zoveel te doen, zodat hij energie overhoudt om zich op school te richten, daar wordt genoeg zelfstandigheid van hem verwacht. En meer kan hij er eigenlijk ook niet echt bij hebben.

Op dit moment vraag ik me zelfs af of hij op school wel zelfstandig genoeg is. Er zijn deze week herkansingen, en er is een vak waarvan mijn vriend en ik vinden dat hij dat zou moeten herkansen. Hij weet het nog niet, misschien is er ook een ander vak dat hij zou willen herkansen (en je mag er maar een). Maar dan moet hij wel een knoop doorhakken, en niet wachten totdat het te laat is (eigenlijk had hij uiterlijk afgelopen vrijdag al moeten doorgeven wat hij wil herkansen). Eventueel met iemand er over praten, bv zijn rugzakbegeleidster, huiswerkbegeleidster of de mentor doet hij niet. (Al blijkt achteraf wel dat ze hem herhaaldelijk hebben gevraagd) Als wij het er over hebben haalt hij zijn schouders op en neemt een afwachtende houding aan.

Vandaag is zijn begeleidingsuurtje dus ik wou dat hij het vandaag over de herkansingen ging hebben.
Komt hij met de mededeling dat de mentor vandaag wil dat hij dan in de klas is. Dat wist hij al voor het weekend. Maar hij heeft nog niks tegen zijn begeleider gezegd, want hij had haar daarna niet meer gezien. Nee, maar hij heeft wel een email-adres, een mobiel nummer om te sms-en, er is zelfs intranet van school waarmee hij haar zou kunnen bereiken, maar niks, alles op het laatste moment bedenken...
Daar schrik ik dan van.

Nog maar 4 weken gewoon naar school, een vakantie en dan al zijn de examens. Het examenrooster is bekend, maar hij heeft nog niet gekeken. Docenten zijn bereid om je bepaalde stof nog eens uit te leggen, maar dan moet je wel weten met welke stof je moeite hebt, en moet je een afspraak maken met die docent voor die vakantie!
Dit is al minstens twee weken bekend, maar hij doet er nog niks mee. Oké, hij heeft het heel druk gehad met zijn Profiel Werkstuk, en er was ook nog een andere groepsopdracht waar hij heel druk mee is geweest, maar nu wordt het toch zo langzamerhand tijd dat hij die stof gaat uitzoeken om eventueel een afspraak te maken.

Moet trouwens wel zeggen dat hij in zijn vrije tijd wel zelfstandig is.
Hij bedenkt zelf of en wat hij met de computer gaat doen, een boek gaat lezen of hij naar een vriend toe gaat, of niet. Gaat zelfstandig naar de soos en schoolfeesten.
En zegt nee als ik vind dat hij zijn kamer op moet ruimen.

Acties tegen de bezuinigingen op Passend Onderwijs

Het zal u niet ontgaan zijn: Het nieuwe kabinet wil 300 miljoen bezuinigen op Passend Onderwijs. Dit zal zijn weerslag hebben op de kwaliteit van het reguliere en speciale onderwijs, de inzet van rugzakjes en ambulante begeleiding.

Komende weken protesteren de CG-Raad, onderwijsorganisaties, vakbonden en ouders van leerlingen tegen de bezuiniging van 300 miljoen euro op Passend Onderwijs. De bezuinigingen zorgen voor een afbraak van de kwaliteit van onderwijs aan kinderen met een beperking.

We roepen u op om deze acties te steunen!

Hoe zit het ook al weer?
Passend Onderwijs is een beleidsvoornemen van het ministerie van OCW en moet in 2012 gerealiseerd worden. Bij dit systeem moet de school waar ouders een kind aanmelden op zoek naar een passende plek binnen de eigen school of elders. Alle scholen voor basis- en voortgezet onderwijs moeten daarvoor samenwerken.
Passend Onderwijs zou de oplossing moeten bieden voor de huidige problemen met onderwijs aan kinderen met beperkingen. Te veel kinderen zitten thuis, krijgen onderwijs dat kwalitatief niet goed is of dat niet bij ze past. Het reguliere onderwijs is vaak te weinig toegankelijk voor kinderen met een beperking en de kansen op een regulier diploma zijn te laag. Door fors te bezuinigen zullen de problemen niet worden opgelost, maar juist verergeren.

Wat kunt u doen?
Teken de petitie van de gezamenlijk ouderorganisaties, onderwijsorganisaties en vakbonden tegen de bezuinigingen. Deze petitie vindt u hier: http://petities.nl/petitie/stop-bezuiniging-van-300-miljoen-op-passend-onderwijs

Volg het inhoudelijke debat op 8 februari van 12.00 tot 14.00 in Nieuwspoort via internet op www.nieuwspoort.nl. Het debat wordt georganiseerd door de samenwerkende organisaties.

Kom op 9 februari om 14.00 naar het NBC in Nieuwegein voor de landelijke manifestatie: NEE tegen bezuinigingen, JA voor onderwijs!

Stuur dit nieuwsbericht door aan iedereen die u kent met een hart voor onderwijs

Bron: website NVA

Kritische vrienden

Van de week waren op de school van onze oudste Critical Friends op bezoek.
Dit zijn docenten van andere scholen die op verzoek van de school zelf kwamen kijken hoe de zorg is ingericht. Dan gaat het niet alleen over rugzakleerlingen maar ook over bv dyslexie en faalangsttraining. Deze vrienden gingen gesprekken aan met o.a. docenten, mentoren, leerlingen en ook ouders.
Ik was één van de ouders die een uitnodiging kreeg, en de enige die op dat moment kon, het was ook wel onder school- (en dus ook) werktijd. Hoewel het jammer was dat ik de enige ouder was die kon, waren we (de vrienden en ik) achteraf wel blij dat er niet meer ouders waren. Want ik had genoeg te vertellen, had me netjes voorbereid en een papiertje mee met punten die mijn vriend en ik belangrijk vonden om te vertellen met als gevolg dat die 25 minuten die er voor stonden zo om waren.

Waar hebben we het zoal over gehad?

• Of we het erg vonden dat alleen de eerste twee jaar de mentor met de klas meeging en we daarna elk jaar een andere mentor hadden. Nee, dat vonden we niet echt erg, al waren we met de ene mentor wel blijer dan met de andere. 
• En of we het erg vinden als bv de wiskunde docent zegt: "Ja, sorry hoor, maar ik geef gewoon mijn vak, al die leerlingen die iets speciaals moeten, daar doe ik niet aan mee." Nee, dat vinden we niet echt erg, dat soort mensen kom je overal tegen, daar moet toch je mee leren omgaan, als er maar wel een plek is waar onze zoon heen kan gaan als er iets speelt, en dat is er.
• In het eerste jaar is er een A-4tje opgesteld met specifieke kenmerken van onze zoon. Die hebben wij toen gezien, maar daarna nooit meer. We vroegen ons af of dat nooit meer is aangepast? Of wordt er dan niet meer overlegd met de ouders? Ook heeft elke leerling een dossier, als ouder mag je daar in kijken, maar dat is niet iets waar je als ouder echt aan denkt. Misschien een tip om dat af en toe aan de ouders voorstellen in het groot overleg.
  
• Waarom hebben we gekozen voor regulier en niet speciaal onderwijs? Er was natuurlijk toentertijd geen speciale havo school in Doetinchem en een busje naar Arnhem was niet echt iets wat we zagen zitten. Maar ook omdat hij van een SBO school afkwam en we eigenlijk zagen dat hij daar niet de cognitieve uitdaging kreeg die hij aankon. (Al deden ze natuurlijk wel hun best). Maar bovenal, hij zal het uiteindelijk toch moeten proberen te redden in de 'gewone' maatschappij, en dan kun je daar maar beter zo vroeg mogelijk (weer) instappen. Al bleef het toen natuurlijk wel de vraag of het hem zou lukken, want school had wel heel duidelijk aangegeven dat de overgang van klas 2 naar 3 echt het punt is waarop het mis kan gaan.
• Wisten andere kinderen dat onze zoon een zorgleerling is? Ja, dat wisten ze, op ons verzoek is ook voorlichting in de klas geweest, waar de klas positief op reageerde doordat ze het af en toe voor hem opnamen als er eentje vervelend aan het doen was, maar bv ook met samenwerkingsopdrachten, omdat ze dan mee mochten naar de begeleiding, waar de opdracht goed werd uitgewerkt.
• En wat vinden we dan van de begeleiding? Over het algemeen goed, onze zoon is de jaren goed doorgekomen. Maar met onze zoon gaat het goed, dus als er een spoedgeval is of andere beslommeringen waardoor de begeleider in tijdnood komt, hebben we wel het gevoel dat het altijd onze zoon is die zijn begeleidingsuurtje mist. Tel er bij op dat het op maandag is dus dagen als tweede paas- en pinksterdag mis je ook al.
• En wat we eigenlijk ook wel gemist hebben, waar we nu pas achter komen omdat het op school van onze jongste wel gebeurt, een logboekje. Elk begeleidingsuurtje worden er een paar regels opgeschreven van wat er gedaan of besproken is. Dat hebben we bij onze oudste nooit gezien, tuurlijk wordt er wel in het overleg kort verteld wat er gedaan is. Ook voor onze oudste zou het makkelijker zijn als iets opgeschreven is, we merken bij hem vaak genoeg dat iets het ene oor in en het andere oor weer net zo snel uit gaat. Bovendien is hij niet zo mededeelzaam, af en toe teruglezen in een logboekje wat er gedaan is zou wel fijn zijn.
  
• Daarnaast vinden wij het achteraf bezien jammer dat we na de derde klas niet voor een andere begeleider hebben gekozen. Er zou toen gewisseld moeten worden i.v..m. reistijd tussen de twee locaties, meer leerlingen en zo. We waren er toen niet blij mee, we hadden liever dat hij dezelfde begeleider bleef houden, wat ook is gebeurt . Maar in de onderbouw heb je andere noden dan in de bovenbouw. Er wordt een agenda gecontroleerd op huiswerk, er wordt gewerkt aan samenwerken, plannen. Zeg maar een beetje beschermd. In de bovenbouw moet je je juist gaan voorbereiden op een vervolg opleiding, wat zijn je competenties, je zwakke en sterke punten, hoe ga je de sterke punten uitbuiten en de zwakke versterken? Dat zijn hele andere dingen, en het is mijn ervaring dat je andere dingen beter ook door een andere persoon kunt laten aanleren. Een scheiding van taken is duidelijker als er ook een scheiding van personen is. (Ik hoop dat jullie snappen wat ik bedoel, de vrienden begrepen het gelukkig in ieder geval wel)
  
• En als we nu voor de keus stonden, zouden we dan weer dezelfde keus maken? Als het nu allemaal hetzelfde was als toen? Jazeker, want we hadden toen niet echt het idee dat we veel keus hadden, als je keek welke ervaringen de scholen hadden met deze specifieke zorgleerlingen, het rugzakje bestond ook nog niet zo lang. Maar we staan nu met de jongste binnenkort weer voor de keus en het staat niet bij voorbaat vast dat hij naar dezelfde school gaat. We laten ons eerst weer goed informeren. En wat bij onze oudste niet speelde (omdat hij een eenling was) maar we bij onze jongste waarschijnlijk wel gaan laten meewegen is: Welke kinderen uit de klas gaan naar dezelfde school?, zijn dat de 'rauwdouwers'? of de 'sociale talenten'?
• Tot slot mocht ik nog één ding vertellen, want de tijd was op. Kwam mooi uit want ik had nog één punt op mijn lijstje staan. Dat is iets waar mijn vriend en ik het al wel eens vaker over hebben gehad.Het is niet speciaal voor zorgleerlingen, we denken dat alle leerlingen hier wel baat bij kunnen hebben. Een terugkomdag voor oud-leerlingen. Van zowel basisonderwijs naar middelbaar als van vervolgopleiding. Deze oud-leerlingen kunnen je precies vertellen in welk opzicht de nieuwe school anders is dan de oude, maar ook wat eventueel hetzelfde is. Natuurlijk ga je voor een keuze open dagen bezoeken, maar verhalen van oud schoolgenoten zijn ook zeer waardevol. 

De school was blij dat ik kon, de vrienden waren blij met mijn bijdrage, en ik was blij dat ik kritisch mocht zijn.

Ben wel benieuwd naar het verslag wat ze maken, maar dat zal wel intern blijven. Toch eens informeren.

Autisme en voortgezet onderwijs, Tips bij een keuze

Het begin

• Allereerst moet je natuurlijk kijken wat je kind graag doet, en is het meer een denker of een doener? Welk niveau is haalbaar. Overleg met de leerkracht.
• Ga in gesprek met ouders die al kinderen op het voortgezet onderwijs hebben zitten. Hoe ervaren zij de school waar hun kind nu op zit.
• Kijk op de websites van de scholen
• Maak een lijst van scholen die eventueel in aanmerking komen.

Bereid jezelf en je kind voor op de open dagen.

• Maak samen met je kind een lijstje met dingen die belangrijk kunnen zijn voor de schoolkeuze.
• Geef je kind bij elke school hetzelfde lijstje met vragen mee die hij zelf moet invullen.
• Zorg op de open dag dat iemand met je kind de school verder kan verkennen, als je met iemand een gesprek wilt aanknopen.
• Wat vind je als ouder belangrijk, maak daar ook een lijst van.
• Achteraf op schrijven hoe je kind thuiskomt, bv. uitgeput, stuiterent, gesloten, blij, vol, moe

De open dag zelf.

• Er is altijd wel een hoekje voor de zorgleerlingen waar op zijn minst informatie ligt over dyslexie.
• Schrijf de namen op van de zorgcoördinatoren van de school. Pak informatie mee.
• Ga in gesprek met ouders van de ouderraad en leerlingen die meehelpen.
• Bekijk het gebouw, is het logisch ingedeeld?

Na de open dagen heb je hopelijk een school gevonden waar je je kind wilt aanmelden.

Dit doet de basisschool, maar het is nooit verkeerd om ook zelf contact op te nemen met de persoon die je gesproken hebt op de open dag, misschien was er geen tijd om alle vragen te beantwoorden, en weet je meteen hoe de school het oppikt als er ouders bellen.

Bedenk wat je kind verder nog nodig heeft voor de grote overstap.

Een rondleiding door de school 'in werking'.

Of juist in een rustige periode zelf de school eigen maken.

Kennis maken met de mentor eventueel al voor de vakantie.

Punten voor op het lijstje van je kind

• Hoe is de route naar school toe.
• Waar laat je de fiets en jas, waar zijn de kluisjes. Zo begint elke schooldag!
• Hoe is de ontvangst.
• In de informatie ronde, hoe spreken ze de leerlingen aan, is het duidelijk wat er gezegd wordt.
• Welke dingen worden benadrukt, dit vindt de school belangrijk.
• Hoe ga je de school door. Is er een vaste route, krijg je een plattegrond. Is dit duidelijk.
• Zijn lokalen logisch genummerd. Zijn er leuke dingen te doen.
• Hoe is het geluid / licht
• Is het een prettig gebouw
• Hoe wordt er omgegaan met lesuitval

Vragen voor de zorgcoördinator

• Welke ervaring heeft de school met rugzak-leerlingen
• Welke ervaringen heeft de school al opgedaan met leerlingen met autisme
• Krijgt het kind een persoonlijke mentor / begeleider (over meerdere jaren) en is die na schooltijd ook bereikbaar?
• Is er een vast 'probleempunt, waar ze je kind kennen en eventueel actie kunnen ondernemen / gerust stellen
• Zijn individuele oplossingen mogelijk.
• Hoe wordt het rugzakje ingezet
• Is er begeleiding bij zelfstandig werken
• Biedt de school huiswerkbegeleiding aan.
• Hoe staat de school eventueel tegenover de inzet van het PGB onder schooltijd (tijdens bv. sportdagen)
• Is vrijstelling mogelijk voor bepaalde vakken / activiteiten
• Hoe worden samenwerking-opdrachten begeleid
• Wordt de klas voorgelicht over autisme
• Zijn er speciale trainingen binnen de school (bv faalangst, sociale vaardigheden, weerbaarheid)

Vragen voor leerlingen en ouderraad

• Hoe wordt de sfeer op school ervaren.
• Is er ruimte om 'anders' te zijn.
• Hoe wordt pesten aangepakt
• Is de school en /of de docenten makkelijk te bereiken.
• Kun je als ouder zomaar de school inlopen.

Een hele waslijst, maar we zijn er nog niet.

Zo is er ook de werkmap "Natuurlijk welkom op school" van de CG-raad
Ook daarin vind je veel informatie. Zeker de moeite van het bestellen of downloaden waard
Op blz 8: Hoe vindt u een geschikte school voor  voortgezet onderwijs?

• Ga al in groep 7 op zoek naar een school die mogelijk geschikt is voor uw kind.
• Vraag de schoolgids op en kijk hoe de zorgstructuur (de ondersteuningsstructuur) in elkaar zit. Wat doet de school met leerlingen met beperkingen?
• Ga op tijd praten met de school van uw keuze.
• Speel open kaart. Het achterhouden van de problemen van uw kind is niet verstandig. Dat kan ertoe leiden dat de school later aangeeft dat ze uw kind niet het noodzakelijke onderwijs kunnen bieden en uw kind verwijderen.
• Benoem ook wat uw kind wel kan, welke aanpak wel werkt.
• Zorg voor een gedegen onderwijskundig rapport van de basisschool.
• Zorg dat hierin ook staat welke aanpak bij uw kind werkt.
• Heb begrip voor de problemen van de school. Bespreek wat u als ouder kunt doen om deze problemen te verminderen.

En blz. 9 De volgende vragen kunnen aan het voortgezet onderwijs worden gesteld:

1. Zitten er al leerlingen met beperkingen op deze school?
2. Hoe gaat de school om met leerlingen met beperkingen?
3. Hoe kijken de andere leerlingen naar mijn kind?
4. Wie is de contactpersoon voor het zorgbeleid op school?
5. Is er een rugzakcoördinator?
6. Zijn er mentoren speciaal voor leerlingen met beperkingen?
7. Zijn er voorzieningen geschikt voor mijn kind?
8. Zijn de docenten geschoold in het omgaan met leerlingen met beperkingen?
9. Is er een buddy-systeem op school? Dit betekent dat leerlingen met en zonder beperkingen met elkaar samen werken.
10. Hoe leidt de school toe naar verdere studie of werk?

Als laatste wil ik nog een rijtje geven die ik heb gekregen bij MEE toen ik daar de cursus volgde over autisme en puberen. Eén van de thema's die voorbij kwam was de schoolkeuze. Tussen de haakjes staan de opmerkingen die we tijdens de cursus hebben benoemd.

Factoren die een rol spelen bij keuze
1. Wat heeft mijn kind nodig (zekerheid, vastigheid, duidelijkheid)
2. Prikkelgevoeligheid (kleine klassen, rust)
3. Mogelijkheden voortgezet onderwijs (diploma, certificaten)
4. Reisafstand en vervoer
5. Kennis en deskundigheid school (dmv van vragen testen)
6. Grote of kleine school / groepen (bv apart gebouw voor de brugklas)
7. Hoe ziet de begeleiding eruit (is 1x per week genoeg?)
8. Buitenschoolse activiteiten (extra begeleiding nodig?)
9. Contact momenten met ouders (kun je zomaar de school binnenlopen?, is er regelmatig overleg?)
10. Hoe is de sfeer op school (open dag, andere ouders vragen)
11. Wat is de visie van de school (open staan voor anders zijn)
12. Onderwijs specifiek afgestemd op de beperking
13. Invloed op het gezin, draagkracht (huiswerk)

Het blijft lastig om een goede keuze te maken.

Maar ik hoop dat deze tips een beetje een richting kunnen geven.

De open dagen komen eraan!

Toen onze oudste in groep 7 zat (6 jaar terug) , zagen wij enorm op tegen de keuze voor het Voortgezet Onderwijs. Hij zat op een SBO school, net een rugzakje gekregen, en we hoopten dat hij daarmee naar het reguliere VO zou kunnen. Maar de wereld van het Voortgezet Onderwijs was ons nog helemaal vreemd. Om goed voorbereid te zijn vroegen wij aan de school of we mochten meedraaien met de avonden die ze voor groep 8 organiseerden.
Maar nee, dat was uitgesloten. Dat kwam volgend jaar allemaal aan de orde, dan is er nog tijd genoeg en we hoefden ons nog lang niet druk te maken (wat we natuurlijk wel deden).

Hoe anders is het nu.
Aan het begin van het schooljaar vroeg de AB-er of we al nadachten over vervolg onderwijs. Nou nee, eigenlijk nog niet, hij was ook nog maar net groep 6 af. Maar we werden netjes uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de voorlichtingsavond op school en kregen het advies om alvast de open dagen te bezoeken.

Wat kan er toch een hoop veranderen in een paar jaar.
Wat niet veranderd is zijn de dingen waar je op moet letten met open dagen.

Nadat we met onze oudste de open dagen hadden bezocht heb ik dat allemaal opgeschreven, die ervaringen zal ik in het volgende bericht delen.

Het onderwijs passend maken

Er is een hoop gedoe over Passend Onderwijs.
Ik heb er al eerder eens over geschreven.
De kosten voor zorgleerlingen blijft stijgen. Want de rugzak is een 'open eind' financiering, en er komen steeds meer leerlingen bij die extra zorg nodig hebben.
Wat de effecten zijn op de lange termijn is niet bekend zoals je hier op de site van het CPB kunt lezen. Nu kosten deze leerlingen de maatschappij geld. Maar wat het later oplevert als ze groot zijn dat is niet bekend. Zonder rugzak zouden ze misschien geen startkwalificatie halen, kosten ze de maatschappij geld omdat ze geen werk hebben, extra kosten voor zorg omdat er allerlei andere problemen bij komen. Maar dat kunnen ze niet berekenen, dus dat telt niet mee om op korte termijn minder geld uit te geven.

Waar wel op korte termijn op wordt bezuinigd is de rugzak in het SBO en de ambulante begeleiding (AB). Dat kun je hier lezen (de downloads onderaan de bladzijde).
Op de vraag aan de minister hoe hij denkt dat er bezuinigd kan worden op de AB geeft hij dit antwoord:

Concreet betekent dat bijvoorbeeld dat er één begeleider naar de reguliere school gaat om alle geïndiceerde leerlingen (en hun leerkrachten) te begeleiden, in plaats van drie verschillende begeleiders (wat soms nog voor komt). Op deze wijze kan zoveel mogelijk worden voorkomen dat deze bezuiniging negatieve gevolgen heeft voor de begeleiding die geïndiceerde leerlingen krijgen. 

Op de school van onze oudste lopen twee AB-ers rond omdat er teveel rugzak leerlingen zijn voor één AB-er. En wat moet er gebeuren als er nieuwe indicaties komen op een school waar een AB-er rondloopt die al 'vol' zit. Dan moet er weer geschoven worden, moeten de school en de ouders weer wennen aan een nieuwe AB-er en andersom. Met onze oudste hebben we al net zo veel  AB-ers versleten als jaren dat hij een rugzakje heeft.

En dan durft zo'n minister ook nog te zeggen dat er groot belang mee is gemoeid voor het onderwijs om de expertise van de AB-ers te behouden. En wat is daarvoor de oplossing?.... Een matchpunt! (zie de download brief op deze website)

Ondertussen vallen de zorgleerlingen weer tussen wal en schip. Aan de ene kant wordt er gekort op de rugzakjes, aan de andere kant wordt er fors gesneden in de AWBZ die sommige leerlingen ook nodig hebben om onderwijs te volgen. Zie ook de uitzending van de ombudsman over onderwijs aan autistische kinderen.

Wat kun je daar als ouder nou tegen doen?
Dat is lastig, want het wordt allemaal in Den Haag bekokstooft.
In ieder geval kun je duidelijk maken dat je het niet eens bent met de plannen voor Passend onderwijs zoals die nu voorliggen. Op de website Passend Onderwijs Past Niet kun je een manifest ondertekenen.
Maar het is nog veel belangrijker dat je goed nadenkt welke partij op 9 juni jouw stem krijgt. En laat je dan niet paaien met de mooie woorden wat ze de komende 4 jaar willen, maar kijk ook naar de beloftes van de vorige keer en wat ze daar de afgelopen periode mee hebben gedaan!

CKV

Begin dit schooljaar kreeg onze zoon te horen dat ze dit jaar voor CKV 6 culturele activiteiten moeten bezoeken. 2 doen ze met school, 4 moeten ze zelf doen.
Natuurlijk had ik meteen allerlei vragen.
Een film in het filmhuis bezoeken? Daar hebben natuurlijk ook al mooie films gedraaid, mag je die ook thuis op DVD bekijken? Dat was natuurlijk niet bekend, zo had ik nog wel meer vragen, waarop hij het antwoord schuldig moest blijven. (Waarom hebben moeders altijd van die lastige vragen?)

Opeens was er paniek in de tent. Hij moest die week een opdracht voor CKV inleveren, een verslag van een activiteit die hij had gedaan. Dat is niet zo mooi, ik dacht dat hij gewoon aan het eind van het jaar er 6 gedaan moest hebben, maar tussendoor hebben ze dus een deadline...
Natuurlijk had hij ook nog geen antwoord op mijn lastige vragen, al kwam er wel in één keer een reader te voorschijn waar ik de meeste antwoorden in vond.

Maar goed, hoe gaan we dat oplossen?
De begeleider van de huiswerkbegeleiding had intussen al een mailtje naar de rugzakbegeleider gestuurd, die weer een mailtje naar de docent had gestuurd, het zou allemaal goed komen.
Maar op de bewuste dag bleek dat de docent haar mail nog niet had gelezen. Gelukkig was ze wel heel relaxt, gedane zaken nemen geen keer. En  ze ging meteen even met hem aan de slag om te kijken welke activiteiten hij zou kunnen gaan doen.
Later heb ik onze zoon nog de opdracht gegeven om te vragen wanneer hij de uitgestelde opdracht moest inleveren zodat die nog voor het komend rapport mee zou tellen.

Inmiddels loopt het wel, maar ik vraag me wel af hoe dat nou zit met al die begeleiding.
Toen onze zoon nog in de brugklas zat, werd er door de huiswerkbegeleiding regelmatig gebeld met een docent over opdrachten, de rugzakbegeleider hield goed alle planning in de gaten. En nu zit hij in de 4e, het jaar waar ons al vanaf het begin is gewaarschuwd, dit is het jaar dat de meeste leerlingen met ASS vastlopen. Heb je als ouder het idee dat de begeleiding maar op z'n gat ligt, en ben je zelf nog steeds allerlei opdrachten aan je kind te geven zodat hij weet wat hij moet doen.

Ik geloof dat ik maar ergens een kamer voor hem ga huren waar hij rustig kan werken. Is goedkoper dan die dure huiswerkbegeleiding. Ben er dan misschien zelf wel drukker mee, maar dan weet je wat er wel en niet gebeurd, en hoef ik me niet bezwaard te voelen om me zelf in te huren uit het PGB!

Passend? Onderwijs

Er is de laatste tijd veel te doen over Passend Onderwijs.
Op zich klinkt dat goed. Een leerling met een beperking kan gewoon naar het regulier onderwijs en krijgt daar alle begeleiding die het nodig heeft.
Ik denk dan aan kleinere klassen, extra handen in de klas, betere begeleiding van/ voorlichting aan de onderwijzers. Het is voor kinderen ook goed om te leren omgaan met andere kinderen die een beperking hebben, daar word je alleen maar wijzer van. Bovendien hoeven de kinderen met een beperking geen lange reistijden meer te maken met het busje van en naar school.

Maar waarschijnlijk is dit een utopie.
Met het Passend Onderwijs worden de klassen niet kleiner, er komen geen extra handen in de klas. En voor die leerlingen die het echt nodig is er straks geen speciale school meer.
En je moet ook niet denken dat er geld bijkomt. Het wordt alleen anders verdeeld. En de inbreng die ik nu heb op de begeleiding van mijn kinderen via het rugzak overleg is dan ook verleden tijd.

Om heel kort door de bocht te gaan: Passend Onderwijs is knellend onderwijs. Daar kan ik het niet mee eens zijn. Gelukkig ben ik niet de enige. Tweede kamer lid Manja Smits heeft het comité 'Passend onderwijs past niet' opgericht met een eigen website en een petitie die je kunt ondertekenen.
Mijn steun hebben ze!

Een productief dagje

Gisteren zijn we eindelijk bij de decaan geweest.
Belangrijkste advies: Breed oriënteren!
Niet alleen die ene opleiding op die ene school gaan bekijken.
Ook andere opleidingen en scholen gaan bekijken, je moet iets te kiezen hebben.
Maar wat vind je dan nog meer leuk behalve informatica en welke opleidingen horen daarbij? Daar heeft de decaan antwoord gegeven en dus met een rijtje van 4 opleidingen gaan we de volgende ronde van open dagen tegemoet.
Ook gaf hij het advies om, als de keus eenmaal gemaakt is, contact op te nemen met de mensen van handicap + studie (elke school heeft een contactpersoon). Niet denken dat je zonder kunt, dat je een frisse nieuwe start kunt maken. Want als je dan vast loopt...(waarom heb je dat niet eerder gezegd?). Dan moet je natuurlijk wel een rijtje paraat hebben met aanpassingen die je nodig hebt. Dat is mooi iets wat zijn rugzak begeleider mag gaan doen.

Daarna hadden we 's middags een gesprek op school van de jongste. In het verleden was er mooi buiten-speel materiaal aangeschaft, maar daar werd niks meer mee gedaan. In die tijd moest hij al zoveel: sneller worden met aankleden, veters leren strikken, werk afkrijgen, rustmomenten nemen, en dan ook nog dmv dat speelgoed socialer worden. Hij had er toen helemaal geen zin in, wou in de pauzes gewoon lekker rondjes rennen (oefenen om beter te worden met tikkertje!) Inmiddels zijn we al een poosje verder, aankleden gaat goed, werktempo is flink omhoog gegaan en hij heeft op school eigenlijk geen rustmomenten meer nodig (als het een keer heel druk mocht zijn in de klas weet hij dat hij rustig naar de gang mag gaan).
Tegenwoordig wordt er eerst in de klas overlegd wat je in de pauze gaat doen en met wie. We hebben nu afgesproken dat de materialen door de hele klas gebruikt mogen worden, maar altijd in samenspraak, en dat hij altijd mee kan doen. Samen met een wekelijks maatje krijgt hij de verantwoordelijkheid over deze materialen. Dus zorgen dat als iemand er mee gespeeld heeft, het ook weer teruggebracht wordt. Onze jongen had er zin in om het zo te doen. Hopelijk gaat het werken.

Alles weer op de rails

Nou, hé hé, de eerste rugzak overleggen van dit jaar hebben we weer achter de rug.

Bij de jongste is er nog niet zoveel veranderd, de juf kende wij al van de kleuters, de zieke IB-er werd opgevangen door degene die onze jongste begeleid in de rugzak-uren. Alleen aan de nieuwe AB-er moet ik toch wel even wennen. De vorige had nogal de neiging om wel heel veel dingen op tafel leggen, en altijd was de tijd tekort, zodat je soms met een punthoofd weer thuis kwam. De nieuwe is daar juist het tegenovergestelde van, en neemt alle tijd om alles heel rustig uiteen te zetten. Bovendien is het overleg nu na schooltijd, zodat je niet de druk voelt van het moeten haasten, want er moeten weer lessen overgenomen worden. Maar dan komt op een gegeven moment de jongste aan de deur of het nog lang duurt, hij was uitgespeeld op de computer, gelukkig had de juf voor hem een nieuwe hersenkraker.

Bij de oudste was het een heel gedoe om iedereen op één moment rond de tafel te krijgen. De een kan niet op maandag en vrijdag, de anderen niet op dinsdag of woensdag, blijft alleen de donderdag over en eigenlijk kan die ook niet, maar goed, dan moet maar iets even wachten. Ook hier was een nieuwe AB-er, nieuwe mentor en nieuwe huiswerk-begeleider. Nieuw was ook dat onze oudste erbij mocht zitten, dat is toch ook wel even wennen, je moet oppassen dat je niet over zijn hoofd heen gaat praten. (Ben benieuwd wat hij er zelf van vond).

In ieder geval zijn over beide jongens de punten besproken waar dit jaar opgelet moet worden: verder gaan met de klassen-voorlichting en aandacht aan het werkstuk en spreekbeurt bij de jongste. Decaan, open dagen, voorbereiding HBO voor de oudste.
Blij dat alles weer goed op de rails staat en dat we gezichten gezien hebben bij de nieuwe namen.