Doe het gewoon

Door elkaar: Feuilleton over de veranderingen in de zorg

Deel 9: Antwoorden

Van de week een gesprek gehad met een medewerker van de gemeente om meer duidelijkheid te krijgen over de vragen waar ik mee worstel.
Van te voren netjes een lijstje met vragen opgestuurd zodat ze zich kon voorbereiden op mijn vragen.
Het werd al snel duidelijk, en dat wisten we eigenlijk al wel, dat de gemeente ook nog zoekende is, het is ook voor hen allemaal nieuw.

Ontslagen

Onze jongste zit alweer een poos in de brugklas.

Het kost hem best  veel energie.

Hij maakt lange dagen, eerst naar school, dan door naar de begeleiding. 

Bij thuiskomst is het meestal al weer tijd voor het avondeten. 

En hoewel het hem veel energie kost, doet hij het wel goed. 

Hij heeft zulke mooie cijfers dat hij zelfs zou kunnen opstromen, maar dan moet hij nog meer tijd besteden aan zijn huiswerk, dus dat lijkt ons op dit moment geen optie.

Bij de begeleiding hebben ze hem goed leren plannen met de 1 blik agenda. Hij is ook heel plichtsgetrouw in het maken en leren van zijn huiswerk. Vakinhoudelijk hoeven ze hem niets bij te brengen, en qua planning heeft hij alles al geleerd. Hij doet het dus zo goed, dat ze hem 'ontslagen' hebben bij de groepsbegeleiding.

Natuurlijk wilden we hem niet meteen helemaal aan zijn lot overlaten en gingen graag in op het aanbod om hem 1x in de week individueel te laten begeleiden. Op voorwaarde natuurlijk dat het uit het PGB betaald kan worden.

Zo gezegd, maar niet zo gedaan. Wat bleek, de organisatie heeft zo'n hoog uurtarief, dat ik het niet mág betalen uit het PGB.

Zoals je op deze website van Menzis kunt lezen mag het uurtarief voor individuele begeleiding niet meer zijn dan €63, en daar zaten ze dik boven. Toen was het mijn beurt om hen te 'ontslaan' (c.q. niet te tekenen). Natuurlijk heb ik hun uitgelegd waarom ik de overeenkomst niet kon tekenen en of het niet mogelijk was om hun tarief aan te passen. 

Ze vonden het een vreemd verhaal, want ze hadden er nog nooit van gehoord. In eerste instantie wilden ze de bal bij mij neerleggen, om het uit te zoeken, maar daar heb ik voor bedankt, het is zoals het op de website van Menzis staat, daar hoef ik verder niks meer aan uit te zoeken! Of ze zakken met hun tarief, of ik teken niet, want als er een intensieve controle komt, ben ik fout en kan alles terugbetalen, was ik niet van plan.

In eerste instantie was het toen einde verhaal, maar nog dezelfde dag kreeg ik alsnog een mailtje waarin stond dat ze het gingen uitzoeken. Dat uitzoeken heeft wel even geduurd, maar uiteindelijk heeft het er toe geleid dat ze de tarieven voor PGB-houders hebben aangepast.

Ik hoop alleen dat er geen ouders zijn die, net zoals deze organisatie, geen flauw idee hadden van dit maximaal uurtarief, en achteraf bij een intensieve controle de pineut zijn. Met als gevolg dat ze 'ontslagen' worden om een PGB te beheren.

Welke school, welke richting?

Ja, naar welke school zou onze jongste gaan.
We hadden een aantal open dagen bezocht en uiteindelijk bleven er twee scholen over.
Maar daartussen kiezen was moeilijk.
Zoals het op ons overkwam kunnen beide scholen een goede plek bieden voor leerlingen met autisme, er is geen duidelijk verschil in de inrichting van de zorgstructuur.
Dus wat doe je dan?
Kijken hoe een school er op een gewone dag uitziet.
Maar dan niet met een rondleiding, een kijkje in de klassen is niet nodig.
Nee, meer hoe gaat het er in de pauzes aan toe. Dat zijn de vrije momenten, voor de meeste leerlingen hun rustpunt. Hoe gaat het met het van lokaal wisselen, hoe druk zijn de gangen dan? Onze jongste houdt echt niet van gedrang.

Na overleg met de leerkracht hebben we besloten om beide scholen te bezoeken net voor de kleine pauze begint.
Dan kunnen we zien hoe het er in de gangen en in de aula aan toegaat.
Maar moeten we ons dan van te voren melden?
De leerkracht vond dat we dat beter niet konden doen.
Zelf waren we daar ook een beetje huiverig voor, want dan wordt het meer zo'n 'verlicht nummer', iets wat we juist niet wilden.
Dus de stoute schoenen aangetrokken en gewoon gegaan.

Natuurlijk hebben we ons netjes gemeld bij de de balie, met ons verzoek.
Bij de eerste school werd wel een beetje raar opgekeken, en of we niet met iemand een gesprek wilden, nee, dat niet, alleen rondkijken.
Natuurlijk kwam er wel iemand met ons praten met het vriendelijke verzoek om in het vervolg wel een afspraak te maken...
Ja, natuurlijk, maar autisme en zo, en op deze manier kun je ook goed testen hoe een school omgaat met onverwachte veranderingen. Hmm, oke.

Bij de tweede school ons ook weer netjes gemeld. Daar werden we in eerste instantie niet toegelaten, er werd iemand van de directie gezocht, die niet te vinden was. Want als alle kinderen in Doetinchem dit gaan doen..., dat kan natuurlijk niet. Nee natuurlijk niet, maar op deze manier kunnen we wel testen hoe een school omgaat met onverwachte gebeurtenissen. Nou, dan waren we hier bij de verkeerde school, van onverwachte dingen houden ze niet. Maar vooruit, voor deze keer mochten we rond kijken.

En hoewel het antwoord van de tweede school mij een beetje ergerde, geeft dit wel aan dat ze op deze school van structuur houden.
Bovendien vond onze jongste het op deze school veel rustiger aan toe gaan, minder gedrang in de gang, en al was het vol, er was nog wel gewoon plek om ergens te gaan zitten.

Daar waren we dus uit, maar nu het volgende obstakel. We gingen er vanuit dat hij havo zou gaan doen, maar toen kwam de cito-toets terug en blijkt onze jongen wel echt een vwo leerling te zijn.
Vertwijfeling alom, bij de leerkracht, de begeleider en dus ook bij onze jongen, maar niet bij ons. We houden gewoon vast aan havo.

Ook bij het aanmeld gesprek kwam deze vraag naar voren, doe je hem niet tekort als je hem naar de havo stuurt?
Nee vinden wij.
Er komen zoveel nieuwe dingen op hem af.
Nieuwe klasgenoten, nieuwe leraren, nieuwe vakken, andere lokalen, huiswerk maken. Bovendien wordt er op het vwo meer zelfstandigheid verwacht, moet je vaker samenwerken.
Wij vinden het beter dat onze jongen energie overhoudt om al deze nieuwe dingen goed een plek te geven. Als alle energie al opgaat aan de lesstof, houdt hij niks over en is er de kans dat hij het niet redt en moet afstromen. Dat lijkt ons geen leuke ervaring, dan beter wat lager beginnen en als het kan eventueel later opstromen.
Gelukkig was de orthopedagoog van school het helemaal met ons eens. Bij dit soort kinderen zie je vaak een gewenningsperiode, en als die doorlopen is zie je ze groeien.

Twee dagen later lag de brief om de mat waarin stond dat hij is toegelaten.
Mooi, dan kunnen we dit afsluiten en verdergaan met de laatste weken in groep 8: kamp en musical.

Energie en groei

Drukke weken achter de rug.
Verschillende middelbare scholen bezocht met onze jongste.
Elke keer nam hij netjes de lijstjes mee naar school en kwam zelf op het idee om af en toe een rustig plekje op te zoeken om het één en ander alvast in te kunnen vullen.
Ook bij thuiskomst ging het allemaal goed en kon hij ook goed omschrijven wat hij wel of niet goed vond aan die school.

Ook op basisschool waren er een aantal aparte activiteiten, die hem eerder veel energie kosten, maar nu komt hij vrolijk thuis en heeft zelfs nog energie over om de container van voren op te halen, op eigen initiatief!

Er is een vriendje waar hij af en toe mee speelt, meestal bij ons omdat hij het daar toch een beetje te druk vind. Deze keer hadden ze bij het vriendje afgesproken, hij is er zelf heen gelopen. En ook had hij zelf bedacht om via de buurtsuper te lopen om wat snoep te kopen, want het vriendje trakteert ook altijd. Netjes zelf weer op tijd thuis gekomen.
En geen centje pijn.

Mooi om te zien hoeveel energie hij tegenwoordig heeft en hoe hij gegroeid is.
Dat geeft vertrouwen voor als hij volgend jaar naar de brugklas gaat.