Ontslagen

Onze jongste zit alweer een poos in de brugklas.

Het kost hem best  veel energie.

Hij maakt lange dagen, eerst naar school, dan door naar de begeleiding. 

Bij thuiskomst is het meestal al weer tijd voor het avondeten. 

En hoewel het hem veel energie kost, doet hij het wel goed. 

Hij heeft zulke mooie cijfers dat hij zelfs zou kunnen opstromen, maar dan moet hij nog meer tijd besteden aan zijn huiswerk, dus dat lijkt ons op dit moment geen optie.

Bij de begeleiding hebben ze hem goed leren plannen met de 1 blik agenda. Hij is ook heel plichtsgetrouw in het maken en leren van zijn huiswerk. Vakinhoudelijk hoeven ze hem niets bij te brengen, en qua planning heeft hij alles al geleerd. Hij doet het dus zo goed, dat ze hem 'ontslagen' hebben bij de groepsbegeleiding.

Natuurlijk wilden we hem niet meteen helemaal aan zijn lot overlaten en gingen graag in op het aanbod om hem 1x in de week individueel te laten begeleiden. Op voorwaarde natuurlijk dat het uit het PGB betaald kan worden.

Zo gezegd, maar niet zo gedaan. Wat bleek, de organisatie heeft zo'n hoog uurtarief, dat ik het niet mág betalen uit het PGB.

Zoals je op deze website van Menzis kunt lezen mag het uurtarief voor individuele begeleiding niet meer zijn dan €63, en daar zaten ze dik boven. Toen was het mijn beurt om hen te 'ontslaan' (c.q. niet te tekenen). Natuurlijk heb ik hun uitgelegd waarom ik de overeenkomst niet kon tekenen en of het niet mogelijk was om hun tarief aan te passen. 

Ze vonden het een vreemd verhaal, want ze hadden er nog nooit van gehoord. In eerste instantie wilden ze de bal bij mij neerleggen, om het uit te zoeken, maar daar heb ik voor bedankt, het is zoals het op de website van Menzis staat, daar hoef ik verder niks meer aan uit te zoeken! Of ze zakken met hun tarief, of ik teken niet, want als er een intensieve controle komt, ben ik fout en kan alles terugbetalen, was ik niet van plan.

In eerste instantie was het toen einde verhaal, maar nog dezelfde dag kreeg ik alsnog een mailtje waarin stond dat ze het gingen uitzoeken. Dat uitzoeken heeft wel even geduurd, maar uiteindelijk heeft het er toe geleid dat ze de tarieven voor PGB-houders hebben aangepast.

Ik hoop alleen dat er geen ouders zijn die, net zoals deze organisatie, geen flauw idee hadden van dit maximaal uurtarief, en achteraf bij een intensieve controle de pineut zijn. Met als gevolg dat ze 'ontslagen' worden om een PGB te beheren.

Welke school, welke richting?

Ja, naar welke school zou onze jongste gaan.
We hadden een aantal open dagen bezocht en uiteindelijk bleven er twee scholen over.
Maar daartussen kiezen was moeilijk.
Zoals het op ons overkwam kunnen beide scholen een goede plek bieden voor leerlingen met autisme, er is geen duidelijk verschil in de inrichting van de zorgstructuur.
Dus wat doe je dan?
Kijken hoe een school er op een gewone dag uitziet.
Maar dan niet met een rondleiding, een kijkje in de klassen is niet nodig.
Nee, meer hoe gaat het er in de pauzes aan toe. Dat zijn de vrije momenten, voor de meeste leerlingen hun rustpunt. Hoe gaat het met het van lokaal wisselen, hoe druk zijn de gangen dan? Onze jongste houdt echt niet van gedrang.

Na overleg met de leerkracht hebben we besloten om beide scholen te bezoeken net voor de kleine pauze begint.
Dan kunnen we zien hoe het er in de gangen en in de aula aan toegaat.
Maar moeten we ons dan van te voren melden?
De leerkracht vond dat we dat beter niet konden doen.
Zelf waren we daar ook een beetje huiverig voor, want dan wordt het meer zo'n 'verlicht nummer', iets wat we juist niet wilden.
Dus de stoute schoenen aangetrokken en gewoon gegaan.

Natuurlijk hebben we ons netjes gemeld bij de de balie, met ons verzoek.
Bij de eerste school werd wel een beetje raar opgekeken, en of we niet met iemand een gesprek wilden, nee, dat niet, alleen rondkijken.
Natuurlijk kwam er wel iemand met ons praten met het vriendelijke verzoek om in het vervolg wel een afspraak te maken...
Ja, natuurlijk, maar autisme en zo, en op deze manier kun je ook goed testen hoe een school omgaat met onverwachte veranderingen. Hmm, oke.

Bij de tweede school ons ook weer netjes gemeld. Daar werden we in eerste instantie niet toegelaten, er werd iemand van de directie gezocht, die niet te vinden was. Want als alle kinderen in Doetinchem dit gaan doen..., dat kan natuurlijk niet. Nee natuurlijk niet, maar op deze manier kunnen we wel testen hoe een school omgaat met onverwachte gebeurtenissen. Nou, dan waren we hier bij de verkeerde school, van onverwachte dingen houden ze niet. Maar vooruit, voor deze keer mochten we rond kijken.

En hoewel het antwoord van de tweede school mij een beetje ergerde, geeft dit wel aan dat ze op deze school van structuur houden.
Bovendien vond onze jongste het op deze school veel rustiger aan toe gaan, minder gedrang in de gang, en al was het vol, er was nog wel gewoon plek om ergens te gaan zitten.

Daar waren we dus uit, maar nu het volgende obstakel. We gingen er vanuit dat hij havo zou gaan doen, maar toen kwam de cito-toets terug en blijkt onze jongen wel echt een vwo leerling te zijn.
Vertwijfeling alom, bij de leerkracht, de begeleider en dus ook bij onze jongen, maar niet bij ons. We houden gewoon vast aan havo.

Ook bij het aanmeld gesprek kwam deze vraag naar voren, doe je hem niet tekort als je hem naar de havo stuurt?
Nee vinden wij.
Er komen zoveel nieuwe dingen op hem af.
Nieuwe klasgenoten, nieuwe leraren, nieuwe vakken, andere lokalen, huiswerk maken. Bovendien wordt er op het vwo meer zelfstandigheid verwacht, moet je vaker samenwerken.
Wij vinden het beter dat onze jongen energie overhoudt om al deze nieuwe dingen goed een plek te geven. Als alle energie al opgaat aan de lesstof, houdt hij niks over en is er de kans dat hij het niet redt en moet afstromen. Dat lijkt ons geen leuke ervaring, dan beter wat lager beginnen en als het kan eventueel later opstromen.
Gelukkig was de orthopedagoog van school het helemaal met ons eens. Bij dit soort kinderen zie je vaak een gewenningsperiode, en als die doorlopen is zie je ze groeien.

Twee dagen later lag de brief om de mat waarin stond dat hij is toegelaten.
Mooi, dan kunnen we dit afsluiten en verdergaan met de laatste weken in groep 8: kamp en musical.

Energie en groei

Drukke weken achter de rug.
Verschillende middelbare scholen bezocht met onze jongste.
Elke keer nam hij netjes de lijstjes mee naar school en kwam zelf op het idee om af en toe een rustig plekje op te zoeken om het één en ander alvast in te kunnen vullen.
Ook bij thuiskomst ging het allemaal goed en kon hij ook goed omschrijven wat hij wel of niet goed vond aan die school.

Ook op basisschool waren er een aantal aparte activiteiten, die hem eerder veel energie kosten, maar nu komt hij vrolijk thuis en heeft zelfs nog energie over om de container van voren op te halen, op eigen initiatief!

Er is een vriendje waar hij af en toe mee speelt, meestal bij ons omdat hij het daar toch een beetje te druk vind. Deze keer hadden ze bij het vriendje afgesproken, hij is er zelf heen gelopen. En ook had hij zelf bedacht om via de buurtsuper te lopen om wat snoep te kopen, want het vriendje trakteert ook altijd. Netjes zelf weer op tijd thuis gekomen.
En geen centje pijn.

Mooi om te zien hoeveel energie hij tegenwoordig heeft en hoe hij gegroeid is.
Dat geeft vertrouwen voor als hij volgend jaar naar de brugklas gaat.

Rugzakje verlengen?

Onze jongste kreeg een dikke enveloppe mee.
'Aub zsm ingevuld retour' stond erop.

In de enveloppe een pak papier met een begeleidende brief.

Geachte ouders/verzorgers,

Op 01-08-2012 loopt de cluster 4 indicatie van uw zoon/dochter af.
Dit betekent dat er dit schooljaar een herindicatie aangevraagd dient te worden indien u van mening bent dat voor uw zoon/dochter de extra begeleiding uit de LGF (rugzak) nog noodzakelijk is.

Ik was enigszins verbaasd, omdat ik dacht dat op 1 augustus 2012 het passend onderwijs in gaat en het rugzakje dan wordt afgeschaft.
Maar ja, je weet nooit hoe het daar in Den Haag werkt.
We kunnen dus maar beter gewoon weer proberen om de indicatie te verlengen.
Want stel je voor dat de invoering van passend onderwijs (nog) niet doorgaat.

Meeloopdag en intake gesprek HBO

Enige tijd terug heeft onze oudste, die na de zomer naar het HBO gaat, een meeloopochtend gehad en dezelfde middag een intake gesprek, dus dat sloot mooi op elkaar aan.

Onze jongen wou nog niet liever alleen reizen, dus heb ik me een ochtend proberen te vermaken, maar op een maandagochtend zijn de winkels niet open dus dat viel een beetje tegen voor mij.

Onze oudste heeft er in ieder geval een goed gevoel aan overgehouden.
Hij zat meteen vol verhalen en voelt zich veel minder onzeker.
Hij wist meteen al indruk te maken door bij een les over java iets op te merken over invullen van negatieve getallen, wat niet kan, of zoiets. Verder heeft hij een rondleiding gehad door het gebouw en het terrein. Veel informatie gekregen van de student waarmee hij meeliep waar hij iets aan had. Bv het pas aanschaffen van boeken als de docent zegt dat het echt nodig is. Anders koop je misschien een boek voor maar 20 regels javascript.

Ook het intake gesprek verliep fijn.
De kamer was wel goed vol, want we waren met zijn vijven. De studiedecaan, studie-loopbaan-begeleider (SLB-er), rugzakbegeleider, onze zoon en ik.
Eerst even wat algemene info uitwisselen over zijn functiebeperking, zijn schoolloopbaan, profielkeuze en keuzevakken, waarbij filosofie wel opviel.

En op de vraag waarom hij informatica wil gaan studeren had hij wel een mooi antwoord. Computers hebben al lang zijn interesse. Maar dat komt ook wel omdat computers en autisten op elkaar lijken. Computers moeten dingen in een vaste volgorde uitvoeren, kan dat niet, dan lopen ze vast, zo zijn autisten ook.
Dat inzicht vonden ze wel mooi.
Ook liet hij zijn humor kant zien, wat ze wel konden waarderen.

Natuurlijk werd er ook gesproken over de hulp die hij heeft gehad en welke hulp hij nodig denkt te hebben. Daar konden ze ook meteen concreet in zijn. Iedere student heeft een SLB-er waarmee je normaal gesproken maar een paar keer per jaar contact hebt. Voor studenten met ASS maken ze 1 keer in de week een half uurtje vrij, dat is mooi, dan blijft hij een wekelijks contact moment houden. Bovendien is dat een SLB-er die affiniteit heeft met ASS.
Struikelblokken zijn benoemd en op papier gezet.

Ook de introductie week is al even doorgesproken omdat ik vroeg of er al contact kon zijn met de SLB-er voor de introductie. Helaas is dat niet mogelijk, omdat het dan nog niet bekend is wie zijn SLB-er is. Ze hadden wel meteen zoiets dat dan één van hun twee zal proberen er de eerste dag te zijn zodat er al een bekend gezicht voor hem is.

Fijn van die mensen die meteen met je meedenken en ook alle tijd voor je nemen.

In ieder geval gingen we met een goed gevoel naar huis.
Onze jongen kan vol vertrouwen beginnen.

Meerwaarde

Onze jongste heeft een goed jaar achter de rug.

Oké het begin was een beetje onduidelijk. Dit kwam omdat een van de juffen ziek was, maar ze wisten eerst nog niet hoe lang het zou duren. Daarom was er de eerste weken steeds een andere vervanger.

Er werd echt rekening gehouden met bijzondere dagen. Zoals met carnaval en 1 april. Toen hoefde hij niet naar school.

En als de klas iets bijzonders had, zoals bv. lopen voor water of techniek lessen, dan ging één van ons altijd mee. Ook met kamp heeft mijn vriend mee gefietst. Zodat de juffen de handen iets meer vrij hadden, want ons jongetje kan soms best aandacht vragen.

Hij is dit jaar ook echt gegroeid, en niet alleen in de lengte.
Zo heeft hij tijdens een les van het boekje "Weet jij wat autisme is?" over zintuigen, de klas verteld dat hij Asperger heeft.
En de kinderen in de klas accepteren hem zoals hij is, maken soms zelf een uitzondering voor hem.

Ook heeft hij dit jaar de training Kinderen aan de slag gedaan. En er veel van opgestoken. Niet dat hij het meteen allemaal in de praktijk kan toepassen, maar hij is er wel mee bezig.

En als dan is het jaar ten einde.
Een laatste overleg.
Waarin waardering over en weer voor elkaar wordt uitgesproken.
Voor de school omdat ze zoveel voor hem doen en regelen.
Voor ons omdat we zo 'open' zijn en altijd willen helpen.

Maar het mooiste compliment? Die zelfs de AB-er nog nooit gehoord had.
Dat was de juf die zei dat onze jongen een meerwaarde in de klas heeft!

Geslaagd!

Onze oudste is geslaagd.
Dat hadden we vijf jaar geleden niet zo één, twee, drie gedacht.
Vanuit het SBO naar de reguliere havo, best een grote overgang.
School was er ook heel eerlijk in dat het met deze leerlingen vaak toch lastig is en dat het regelmatig gebeurt dat ze deze leerlingen naar het speciaal onderwijs moeten door verwijzen.
Ze kregen er zelfs helemaal een zwaar hoofd in toen we met hem op kennismakingsgesprek kwamen. Wat wil je, hij wist niet precies wat er van hem verwacht werd en werd behoorlijk afgeleid door aparte posters aan de muur.
Maar het is helemaal goed gekomen.
Gefeliciteerd jongen, ik ben trots op je!

Zelfstandigheid

Laats met het rugzak overleg kwam naar voren dat onze oudste best wel wat meer zou willen durven, wat zelfstandiger zou willen zijn, vooral thuis. Een heel simpel voorbeeld wat hij noemde was bv de lamp aandoen, mag dat?.
Schrikken? De rugzakbegeleidster waar hij dat tegen zei schrok er inderdaad van.  Dat had ze niet verwacht, omdat hij op school wel zelfstandig overkomt.

En ik? Ik voel me een beetje schuldig.
Al die tijd hebben wij hem misschien niet zoveel zelfstandigheid gegeven. Thuis hoeft hij niet zoveel te doen, zodat hij energie overhoudt om zich op school te richten, daar wordt genoeg zelfstandigheid van hem verwacht. En meer kan hij er eigenlijk ook niet echt bij hebben.

Op dit moment vraag ik me zelfs af of hij op school wel zelfstandig genoeg is. Er zijn deze week herkansingen, en er is een vak waarvan mijn vriend en ik vinden dat hij dat zou moeten herkansen. Hij weet het nog niet, misschien is er ook een ander vak dat hij zou willen herkansen (en je mag er maar een). Maar dan moet hij wel een knoop doorhakken, en niet wachten totdat het te laat is (eigenlijk had hij uiterlijk afgelopen vrijdag al moeten doorgeven wat hij wil herkansen). Eventueel met iemand er over praten, bv zijn rugzakbegeleidster, huiswerkbegeleidster of de mentor doet hij niet. (Al blijkt achteraf wel dat ze hem herhaaldelijk hebben gevraagd) Als wij het er over hebben haalt hij zijn schouders op en neemt een afwachtende houding aan.

Vandaag is zijn begeleidingsuurtje dus ik wou dat hij het vandaag over de herkansingen ging hebben.
Komt hij met de mededeling dat de mentor vandaag wil dat hij dan in de klas is. Dat wist hij al voor het weekend. Maar hij heeft nog niks tegen zijn begeleider gezegd, want hij had haar daarna niet meer gezien. Nee, maar hij heeft wel een email-adres, een mobiel nummer om te sms-en, er is zelfs intranet van school waarmee hij haar zou kunnen bereiken, maar niks, alles op het laatste moment bedenken...
Daar schrik ik dan van.

Nog maar 4 weken gewoon naar school, een vakantie en dan al zijn de examens. Het examenrooster is bekend, maar hij heeft nog niet gekeken. Docenten zijn bereid om je bepaalde stof nog eens uit te leggen, maar dan moet je wel weten met welke stof je moeite hebt, en moet je een afspraak maken met die docent voor die vakantie!
Dit is al minstens twee weken bekend, maar hij doet er nog niks mee. Oké, hij heeft het heel druk gehad met zijn Profiel Werkstuk, en er was ook nog een andere groepsopdracht waar hij heel druk mee is geweest, maar nu wordt het toch zo langzamerhand tijd dat hij die stof gaat uitzoeken om eventueel een afspraak te maken.

Moet trouwens wel zeggen dat hij in zijn vrije tijd wel zelfstandig is.
Hij bedenkt zelf of en wat hij met de computer gaat doen, een boek gaat lezen of hij naar een vriend toe gaat, of niet. Gaat zelfstandig naar de soos en schoolfeesten.
En zegt nee als ik vind dat hij zijn kamer op moet ruimen.

De complimenten voor de smoesjes

Onze oudste mailt elke schooldag met zijn begeleidster om door te geven hoe het met het huiswerk en andere (groeps)opdrachten gaat. Ik krijg altijd een CC, zodat ik ook op de hoogte blijf.

Maar na de vakantie heb ik de afgelopen twee dagen geen mail van hem gehad. Dus ik zeg daar wat van, gisteren zei hij dat hij het vergeten was. Vanmorgen kwamen er hele andere dingen naar boven.
(Even wat achtergrond informatie: Ik heb meerdere e-mailadressen, één er van is via Moerstaal, onze zoon heeft er daar ook één, maar met een andere domeinnaam. In het verleden probeerde hij wel eens een mailtje te sturen naar mijn adres met zijn domeinnaam, wat natuurlijk niet werkt).

Hij begon met dat ik mijn moerstaal adres moest veranderen in die andere domeinnaam.
Jaha, dacht het toch niet, omdat hij het vergeet kan ik in alles gaan omgooien.
Bovendien had de begeleidster hem wel naar mij gestuurd, zodat ik kon zien dat er ook geen verkeerd adres bij stond. Smoesje is goed, maar het verhaaltje deugd niet.

Maar het zou ook komen omdat  Moerstaal webmail geen content (inhoud) onthoud en moet hij elke keer de adressen opnieuw intypen. (Wat hij trouwens ook niet doet, want hij beantwoord het mailtje van de dag ervoor en gaat dan de inhoud wissen, terwijl hij de adressen laat staan)
Maar ik vind dat dat ook komt omdat hij alles via webmail wil doen, en niet in een e-mailprogramma.
Onze jongste meteen, dan moet je gmail gebruiken, daar kan het wel. Ja, en bovendien heb je daar heel veel opslag, zodat je inbox niet te vol loopt en je weer mail moet wissen.
(Maar volgens mij moet Moerstaal ook wel adressen kunnen onthouden, zal ik eens uitzoeken.)

Maar het zou ook komen door de instellingen van mijn browser. Elke keer als die afsluit hoeft er van mij geen geschiedenis onthouden te worden. Dat zou ook een oorzaak zijn.
Maar ik heb al eens een account voor hem aangemaakt, zodat hij zijn eigen instellingen kon gebruiken, maar daar wordt dan weer geen gebruik van gemaakt.

In ieder geval een hele discussie over webmail, instellingen en andere dingen die er voor zouden zorgen dat hij vergeet mij een mailtje te sturen.
En dat op de vroege ochtend.

's Middags was ik bij een winkel en daar staat zijn filosofie docent met zijn vrouw. Zijn vrouw kent mij en ik zie dat zij tegen haar man iets zegt over mij. Prompt loopt hij naar mij toe om me te completeren met mijn zoon. Onze zoon is de beste filosofie student die hij in de klas heeft.

Dat vind ik dan wel weer mooi.
Juist omdat onze zoon zo rechtlijnig is vonden wij filosofie een goede keuze. Dan leer je dat je dingen op verschillende manieren kunt bekijken.

Maar of dat nou ook zou moeten gelden waarom je vergeet je moeder in de CC te zetten....

Carnaval

Elk jaar op de vrijdagmiddag voor de carnavalsvakantie wordt er op school van de jongste carnaval gevierd.
Het moge duidelijk zijn dat dit niet zijn ding is.
Het moeten kiezen hoe je verkleed gaat is het ergste.
Hij vond het allemaal maar stom, stofjes voelde raar aan. Waarom kun je niet gewoon als je zelf verkleed gaan vraagt hij zich af? Tja..

Gelukkig is dat de laatste jaren een stukje gemakkelijker sinds we in een restaurant zijn geweest waar hij een papieren koksmuts kreeg, witte blouse aan, riem met een pol-leppel erbij aanhangen en klaar was hij.
Bovendien houdt hij niet van de muziek of polonaise, en was hij soms liever in de gang dan daar waar het allemaal gebeurde.
Vorig jaar is hij voor het eerst in de spiegeltent geweest. (Grote tent van de carnavalsvereniging in de stad). Hij vond de tent wel mooi, maar verder ...

Dit jaar gaan ze weer naar de spiegeltent.
En er is een heuse competitie.
In elke klas mochten groepjes een voorstelling/ dansje of iets dergelijks doen. Het groepje dat het hardste applaus kreeg mag in de spiegeltent optreden.
En zo gaan de klassen van onze school het opnemen tegen de klassen van de andere scholen.
Best spannend.

Tussen de middag kwam de juf naar ons toe.
Dit jaar is het in de spiegeltent nog drukker dan vorig jaar.
Als hij niet wil hoeft hij niet mee.
Ik dacht dat hij daar opgelucht van zou zijn, maar niets is minder waar. Tijdens het eten kwamen de tranen omhoog.
Ik snapte dat eerst niet zo, je hoeft je niet te verkleden, geen rare muziek te aanhoren, niet in die drukke onbekende omgeving te zijn, allemaal voordelen dacht ik zo.
Hij vind het ook niet erg om geen carnaval te vieren, maar hij wou wel graag het optreden zien van het groepje van zijn klas.
Gelukkig had ik in de nieuwsbrief gelezen dat de bovenbouw 's morgens een optreden geeft voor de onderbouw, dus dan kan hij het optreden nog zien.
Maar hij wil ook graag weten wat de uitslag is. Dat wil de juf vast wel via de mail aan je doorgeven, en ja, ze weet mijn email adres.
Hij was er nog niet helemaal gerust op, dus 's middags met naar school gaan weer even  gecheckt bij de juf. Ja, hij kan 's morgens het optreden zien, en ja, ze wil via de mail doorgeven wat de uitslag is van de competitie.

Dus dit jaar verder geen carnavalsgedoe meer voor ons.
Op naar de vakantie!

Acties tegen de bezuinigingen op Passend Onderwijs

Het zal u niet ontgaan zijn: Het nieuwe kabinet wil 300 miljoen bezuinigen op Passend Onderwijs. Dit zal zijn weerslag hebben op de kwaliteit van het reguliere en speciale onderwijs, de inzet van rugzakjes en ambulante begeleiding.

Komende weken protesteren de CG-Raad, onderwijsorganisaties, vakbonden en ouders van leerlingen tegen de bezuiniging van 300 miljoen euro op Passend Onderwijs. De bezuinigingen zorgen voor een afbraak van de kwaliteit van onderwijs aan kinderen met een beperking.

We roepen u op om deze acties te steunen!

Hoe zit het ook al weer?
Passend Onderwijs is een beleidsvoornemen van het ministerie van OCW en moet in 2012 gerealiseerd worden. Bij dit systeem moet de school waar ouders een kind aanmelden op zoek naar een passende plek binnen de eigen school of elders. Alle scholen voor basis- en voortgezet onderwijs moeten daarvoor samenwerken.
Passend Onderwijs zou de oplossing moeten bieden voor de huidige problemen met onderwijs aan kinderen met beperkingen. Te veel kinderen zitten thuis, krijgen onderwijs dat kwalitatief niet goed is of dat niet bij ze past. Het reguliere onderwijs is vaak te weinig toegankelijk voor kinderen met een beperking en de kansen op een regulier diploma zijn te laag. Door fors te bezuinigen zullen de problemen niet worden opgelost, maar juist verergeren.

Wat kunt u doen?
Teken de petitie van de gezamenlijk ouderorganisaties, onderwijsorganisaties en vakbonden tegen de bezuinigingen. Deze petitie vindt u hier: http://petities.nl/petitie/stop-bezuiniging-van-300-miljoen-op-passend-onderwijs

Volg het inhoudelijke debat op 8 februari van 12.00 tot 14.00 in Nieuwspoort via internet op www.nieuwspoort.nl. Het debat wordt georganiseerd door de samenwerkende organisaties.

Kom op 9 februari om 14.00 naar het NBC in Nieuwegein voor de landelijke manifestatie: NEE tegen bezuinigingen, JA voor onderwijs!

Stuur dit nieuwsbericht door aan iedereen die u kent met een hart voor onderwijs

Bron: website NVA

Kritische vrienden

Van de week waren op de school van onze oudste Critical Friends op bezoek.
Dit zijn docenten van andere scholen die op verzoek van de school zelf kwamen kijken hoe de zorg is ingericht. Dan gaat het niet alleen over rugzakleerlingen maar ook over bv dyslexie en faalangsttraining. Deze vrienden gingen gesprekken aan met o.a. docenten, mentoren, leerlingen en ook ouders.
Ik was één van de ouders die een uitnodiging kreeg, en de enige die op dat moment kon, het was ook wel onder school- (en dus ook) werktijd. Hoewel het jammer was dat ik de enige ouder was die kon, waren we (de vrienden en ik) achteraf wel blij dat er niet meer ouders waren. Want ik had genoeg te vertellen, had me netjes voorbereid en een papiertje mee met punten die mijn vriend en ik belangrijk vonden om te vertellen met als gevolg dat die 25 minuten die er voor stonden zo om waren.

Waar hebben we het zoal over gehad?

• Of we het erg vonden dat alleen de eerste twee jaar de mentor met de klas meeging en we daarna elk jaar een andere mentor hadden. Nee, dat vonden we niet echt erg, al waren we met de ene mentor wel blijer dan met de andere. 
• En of we het erg vinden als bv de wiskunde docent zegt: "Ja, sorry hoor, maar ik geef gewoon mijn vak, al die leerlingen die iets speciaals moeten, daar doe ik niet aan mee." Nee, dat vinden we niet echt erg, dat soort mensen kom je overal tegen, daar moet toch je mee leren omgaan, als er maar wel een plek is waar onze zoon heen kan gaan als er iets speelt, en dat is er.
• In het eerste jaar is er een A-4tje opgesteld met specifieke kenmerken van onze zoon. Die hebben wij toen gezien, maar daarna nooit meer. We vroegen ons af of dat nooit meer is aangepast? Of wordt er dan niet meer overlegd met de ouders? Ook heeft elke leerling een dossier, als ouder mag je daar in kijken, maar dat is niet iets waar je als ouder echt aan denkt. Misschien een tip om dat af en toe aan de ouders voorstellen in het groot overleg.
  
• Waarom hebben we gekozen voor regulier en niet speciaal onderwijs? Er was natuurlijk toentertijd geen speciale havo school in Doetinchem en een busje naar Arnhem was niet echt iets wat we zagen zitten. Maar ook omdat hij van een SBO school afkwam en we eigenlijk zagen dat hij daar niet de cognitieve uitdaging kreeg die hij aankon. (Al deden ze natuurlijk wel hun best). Maar bovenal, hij zal het uiteindelijk toch moeten proberen te redden in de 'gewone' maatschappij, en dan kun je daar maar beter zo vroeg mogelijk (weer) instappen. Al bleef het toen natuurlijk wel de vraag of het hem zou lukken, want school had wel heel duidelijk aangegeven dat de overgang van klas 2 naar 3 echt het punt is waarop het mis kan gaan.
• Wisten andere kinderen dat onze zoon een zorgleerling is? Ja, dat wisten ze, op ons verzoek is ook voorlichting in de klas geweest, waar de klas positief op reageerde doordat ze het af en toe voor hem opnamen als er eentje vervelend aan het doen was, maar bv ook met samenwerkingsopdrachten, omdat ze dan mee mochten naar de begeleiding, waar de opdracht goed werd uitgewerkt.
• En wat vinden we dan van de begeleiding? Over het algemeen goed, onze zoon is de jaren goed doorgekomen. Maar met onze zoon gaat het goed, dus als er een spoedgeval is of andere beslommeringen waardoor de begeleider in tijdnood komt, hebben we wel het gevoel dat het altijd onze zoon is die zijn begeleidingsuurtje mist. Tel er bij op dat het op maandag is dus dagen als tweede paas- en pinksterdag mis je ook al.
• En wat we eigenlijk ook wel gemist hebben, waar we nu pas achter komen omdat het op school van onze jongste wel gebeurt, een logboekje. Elk begeleidingsuurtje worden er een paar regels opgeschreven van wat er gedaan of besproken is. Dat hebben we bij onze oudste nooit gezien, tuurlijk wordt er wel in het overleg kort verteld wat er gedaan is. Ook voor onze oudste zou het makkelijker zijn als iets opgeschreven is, we merken bij hem vaak genoeg dat iets het ene oor in en het andere oor weer net zo snel uit gaat. Bovendien is hij niet zo mededeelzaam, af en toe teruglezen in een logboekje wat er gedaan is zou wel fijn zijn.
  
• Daarnaast vinden wij het achteraf bezien jammer dat we na de derde klas niet voor een andere begeleider hebben gekozen. Er zou toen gewisseld moeten worden i.v..m. reistijd tussen de twee locaties, meer leerlingen en zo. We waren er toen niet blij mee, we hadden liever dat hij dezelfde begeleider bleef houden, wat ook is gebeurt . Maar in de onderbouw heb je andere noden dan in de bovenbouw. Er wordt een agenda gecontroleerd op huiswerk, er wordt gewerkt aan samenwerken, plannen. Zeg maar een beetje beschermd. In de bovenbouw moet je je juist gaan voorbereiden op een vervolg opleiding, wat zijn je competenties, je zwakke en sterke punten, hoe ga je de sterke punten uitbuiten en de zwakke versterken? Dat zijn hele andere dingen, en het is mijn ervaring dat je andere dingen beter ook door een andere persoon kunt laten aanleren. Een scheiding van taken is duidelijker als er ook een scheiding van personen is. (Ik hoop dat jullie snappen wat ik bedoel, de vrienden begrepen het gelukkig in ieder geval wel)
  
• En als we nu voor de keus stonden, zouden we dan weer dezelfde keus maken? Als het nu allemaal hetzelfde was als toen? Jazeker, want we hadden toen niet echt het idee dat we veel keus hadden, als je keek welke ervaringen de scholen hadden met deze specifieke zorgleerlingen, het rugzakje bestond ook nog niet zo lang. Maar we staan nu met de jongste binnenkort weer voor de keus en het staat niet bij voorbaat vast dat hij naar dezelfde school gaat. We laten ons eerst weer goed informeren. En wat bij onze oudste niet speelde (omdat hij een eenling was) maar we bij onze jongste waarschijnlijk wel gaan laten meewegen is: Welke kinderen uit de klas gaan naar dezelfde school?, zijn dat de 'rauwdouwers'? of de 'sociale talenten'?
• Tot slot mocht ik nog één ding vertellen, want de tijd was op. Kwam mooi uit want ik had nog één punt op mijn lijstje staan. Dat is iets waar mijn vriend en ik het al wel eens vaker over hebben gehad.Het is niet speciaal voor zorgleerlingen, we denken dat alle leerlingen hier wel baat bij kunnen hebben. Een terugkomdag voor oud-leerlingen. Van zowel basisonderwijs naar middelbaar als van vervolgopleiding. Deze oud-leerlingen kunnen je precies vertellen in welk opzicht de nieuwe school anders is dan de oude, maar ook wat eventueel hetzelfde is. Natuurlijk ga je voor een keuze open dagen bezoeken, maar verhalen van oud schoolgenoten zijn ook zeer waardevol. 

De school was blij dat ik kon, de vrienden waren blij met mijn bijdrage, en ik was blij dat ik kritisch mocht zijn.

Ben wel benieuwd naar het verslag wat ze maken, maar dat zal wel intern blijven. Toch eens informeren.

Autisme en voortgezet onderwijs, Tips bij een keuze

Het begin

• Allereerst moet je natuurlijk kijken wat je kind graag doet, en is het meer een denker of een doener? Welk niveau is haalbaar. Overleg met de leerkracht.
• Ga in gesprek met ouders die al kinderen op het voortgezet onderwijs hebben zitten. Hoe ervaren zij de school waar hun kind nu op zit.
• Kijk op de websites van de scholen
• Maak een lijst van scholen die eventueel in aanmerking komen.

Bereid jezelf en je kind voor op de open dagen.

• Maak samen met je kind een lijstje met dingen die belangrijk kunnen zijn voor de schoolkeuze.
• Geef je kind bij elke school hetzelfde lijstje met vragen mee die hij zelf moet invullen.
• Zorg op de open dag dat iemand met je kind de school verder kan verkennen, als je met iemand een gesprek wilt aanknopen.
• Wat vind je als ouder belangrijk, maak daar ook een lijst van.
• Achteraf op schrijven hoe je kind thuiskomt, bv. uitgeput, stuiterent, gesloten, blij, vol, moe

De open dag zelf.

• Er is altijd wel een hoekje voor de zorgleerlingen waar op zijn minst informatie ligt over dyslexie.
• Schrijf de namen op van de zorgcoördinatoren van de school. Pak informatie mee.
• Ga in gesprek met ouders van de ouderraad en leerlingen die meehelpen.
• Bekijk het gebouw, is het logisch ingedeeld?

Na de open dagen heb je hopelijk een school gevonden waar je je kind wilt aanmelden.

Dit doet de basisschool, maar het is nooit verkeerd om ook zelf contact op te nemen met de persoon die je gesproken hebt op de open dag, misschien was er geen tijd om alle vragen te beantwoorden, en weet je meteen hoe de school het oppikt als er ouders bellen.

Bedenk wat je kind verder nog nodig heeft voor de grote overstap.

Een rondleiding door de school 'in werking'.

Of juist in een rustige periode zelf de school eigen maken.

Kennis maken met de mentor eventueel al voor de vakantie.

Punten voor op het lijstje van je kind

• Hoe is de route naar school toe.
• Waar laat je de fiets en jas, waar zijn de kluisjes. Zo begint elke schooldag!
• Hoe is de ontvangst.
• In de informatie ronde, hoe spreken ze de leerlingen aan, is het duidelijk wat er gezegd wordt.
• Welke dingen worden benadrukt, dit vindt de school belangrijk.
• Hoe ga je de school door. Is er een vaste route, krijg je een plattegrond. Is dit duidelijk.
• Zijn lokalen logisch genummerd. Zijn er leuke dingen te doen.
• Hoe is het geluid / licht
• Is het een prettig gebouw
• Hoe wordt er omgegaan met lesuitval

Vragen voor de zorgcoördinator

• Welke ervaring heeft de school met rugzak-leerlingen
• Welke ervaringen heeft de school al opgedaan met leerlingen met autisme
• Krijgt het kind een persoonlijke mentor / begeleider (over meerdere jaren) en is die na schooltijd ook bereikbaar?
• Is er een vast 'probleempunt, waar ze je kind kennen en eventueel actie kunnen ondernemen / gerust stellen
• Zijn individuele oplossingen mogelijk.
• Hoe wordt het rugzakje ingezet
• Is er begeleiding bij zelfstandig werken
• Biedt de school huiswerkbegeleiding aan.
• Hoe staat de school eventueel tegenover de inzet van het PGB onder schooltijd (tijdens bv. sportdagen)
• Is vrijstelling mogelijk voor bepaalde vakken / activiteiten
• Hoe worden samenwerking-opdrachten begeleid
• Wordt de klas voorgelicht over autisme
• Zijn er speciale trainingen binnen de school (bv faalangst, sociale vaardigheden, weerbaarheid)

Vragen voor leerlingen en ouderraad

• Hoe wordt de sfeer op school ervaren.
• Is er ruimte om 'anders' te zijn.
• Hoe wordt pesten aangepakt
• Is de school en /of de docenten makkelijk te bereiken.
• Kun je als ouder zomaar de school inlopen.

Een hele waslijst, maar we zijn er nog niet.

Zo is er ook de werkmap "Natuurlijk welkom op school" van de CG-raad
Ook daarin vind je veel informatie. Zeker de moeite van het bestellen of downloaden waard
Op blz 8: Hoe vindt u een geschikte school voor  voortgezet onderwijs?

• Ga al in groep 7 op zoek naar een school die mogelijk geschikt is voor uw kind.
• Vraag de schoolgids op en kijk hoe de zorgstructuur (de ondersteuningsstructuur) in elkaar zit. Wat doet de school met leerlingen met beperkingen?
• Ga op tijd praten met de school van uw keuze.
• Speel open kaart. Het achterhouden van de problemen van uw kind is niet verstandig. Dat kan ertoe leiden dat de school later aangeeft dat ze uw kind niet het noodzakelijke onderwijs kunnen bieden en uw kind verwijderen.
• Benoem ook wat uw kind wel kan, welke aanpak wel werkt.
• Zorg voor een gedegen onderwijskundig rapport van de basisschool.
• Zorg dat hierin ook staat welke aanpak bij uw kind werkt.
• Heb begrip voor de problemen van de school. Bespreek wat u als ouder kunt doen om deze problemen te verminderen.

En blz. 9 De volgende vragen kunnen aan het voortgezet onderwijs worden gesteld:

1. Zitten er al leerlingen met beperkingen op deze school?
2. Hoe gaat de school om met leerlingen met beperkingen?
3. Hoe kijken de andere leerlingen naar mijn kind?
4. Wie is de contactpersoon voor het zorgbeleid op school?
5. Is er een rugzakcoördinator?
6. Zijn er mentoren speciaal voor leerlingen met beperkingen?
7. Zijn er voorzieningen geschikt voor mijn kind?
8. Zijn de docenten geschoold in het omgaan met leerlingen met beperkingen?
9. Is er een buddy-systeem op school? Dit betekent dat leerlingen met en zonder beperkingen met elkaar samen werken.
10. Hoe leidt de school toe naar verdere studie of werk?

Als laatste wil ik nog een rijtje geven die ik heb gekregen bij MEE toen ik daar de cursus volgde over autisme en puberen. Eén van de thema's die voorbij kwam was de schoolkeuze. Tussen de haakjes staan de opmerkingen die we tijdens de cursus hebben benoemd.

Factoren die een rol spelen bij keuze
1. Wat heeft mijn kind nodig (zekerheid, vastigheid, duidelijkheid)
2. Prikkelgevoeligheid (kleine klassen, rust)
3. Mogelijkheden voortgezet onderwijs (diploma, certificaten)
4. Reisafstand en vervoer
5. Kennis en deskundigheid school (dmv van vragen testen)
6. Grote of kleine school / groepen (bv apart gebouw voor de brugklas)
7. Hoe ziet de begeleiding eruit (is 1x per week genoeg?)
8. Buitenschoolse activiteiten (extra begeleiding nodig?)
9. Contact momenten met ouders (kun je zomaar de school binnenlopen?, is er regelmatig overleg?)
10. Hoe is de sfeer op school (open dag, andere ouders vragen)
11. Wat is de visie van de school (open staan voor anders zijn)
12. Onderwijs specifiek afgestemd op de beperking
13. Invloed op het gezin, draagkracht (huiswerk)

Het blijft lastig om een goede keuze te maken.

Maar ik hoop dat deze tips een beetje een richting kunnen geven.

De open dagen komen eraan!

Toen onze oudste in groep 7 zat (6 jaar terug) , zagen wij enorm op tegen de keuze voor het Voortgezet Onderwijs. Hij zat op een SBO school, net een rugzakje gekregen, en we hoopten dat hij daarmee naar het reguliere VO zou kunnen. Maar de wereld van het Voortgezet Onderwijs was ons nog helemaal vreemd. Om goed voorbereid te zijn vroegen wij aan de school of we mochten meedraaien met de avonden die ze voor groep 8 organiseerden.
Maar nee, dat was uitgesloten. Dat kwam volgend jaar allemaal aan de orde, dan is er nog tijd genoeg en we hoefden ons nog lang niet druk te maken (wat we natuurlijk wel deden).

Hoe anders is het nu.
Aan het begin van het schooljaar vroeg de AB-er of we al nadachten over vervolg onderwijs. Nou nee, eigenlijk nog niet, hij was ook nog maar net groep 6 af. Maar we werden netjes uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de voorlichtingsavond op school en kregen het advies om alvast de open dagen te bezoeken.

Wat kan er toch een hoop veranderen in een paar jaar.
Wat niet veranderd is zijn de dingen waar je op moet letten met open dagen.

Nadat we met onze oudste de open dagen hadden bezocht heb ik dat allemaal opgeschreven, die ervaringen zal ik in het volgende bericht delen.

Vooruit denken: Wat als ...

Onze oudste was na schooltijd nog bij iemand langs.
Het werd wel een beetje laat.
En met al die gladheid zit een ongeluk in een klein hoekje.
Niet dat we ons meteen ongerust maken.
Maar wat als...
Want hij heeft geen telefoon op portemonnee bij zich.
En ons telefoonnummer kent hij niet uit zijn hoofd.

Toen hij thuis kwam heb ik het er met hem over gehad.
Ja, daar zat wel iets in. Niet dat hij meteen in zeven sloten tegelijk loopt.
Maar stel voor dat je valt en je verzwikt je enkel zodat je niet meer kunt lopen.
Dan is het wel handig dat je ons kunt bellen.

Na het eten ging hij naar een vriend, het is maar een paar straten verderop. Maar toch had hij weer niks bij zich....

Op de school van onze jongste willen ze de nieuwsbrief alleen maar meer digitaal versturen.
Deze week zat er een briefje bij waarop je aan kunt geven dat je nog wel de papieren versie wilt ontvangen.
Wel stom vonden onze jongens, want wat als internet uitvalt? Of je computer helemaal stuk is?

Een 'wat als' van een hele andere order, maar ze denken in ieder geval wel af en toe vooruit.

Draaiboekjes

Op school van onze jongste maken ze al enkele jaren een draaiboekje voor hem als er aparte dagen zijn. Denk aan Sinterklaas.

Wanneer wordt er verzameld in de centrale hal?
Hoe laat komt Sinterklaas binnen?
Welke liedjes worden er gezongen?
Hoe lang duurt het gezamenlijke gedeelte?
Wanneer komt Sinterklaas in de klas?
En wat doet hij daar?
Moet je zelf eten en drinken meenemen?
Waar en wanneer wordt Sinterklaas weer uitgezwaaid?
Als het te druk voor hem wordt, waar kan hij dan heen?

Heel mooi allemaal.
Maar voor onze jongste hoeft dat niet meer.
Want het draaiboekje klopt toch nooit helemaal.
En daar wordt hij ook onrustig van.
Dan maar liever geen draaiboekje, zegt hijzelf.
Als er gewoon in zijn agenda staat dat het een aparte dag is, is het goed.
Wat is die jongen toch aan het groeien, dat hij dat zelf aangeeft!

De eerste weken van het nieuwe schooljaar

Het nieuwe schooljaar is al weer een poosje op gang, maar eens een verslagje hoe het loopt.

Onze jongste heeft twee juffen, eentje die hij goed kent en graag mag, de ander is nog een beetje nieuw.
Op de eerste dag staan alle kinderen en hun ouders netjes in de rij voor de deur om de juf een hand te geven.
Toen het onze beurt was nam ze netjes de tijd om te vertellen dat hij een iets ander plekje heeft gekregen dan voor de vakantie afgesproken was.
En neemt vervolgens alle tijd om hem zijn plek te wijzen, terwijl alle anderen voor de deur in de rij staan te wachten, netjes toch!
Ook was 's morgens de rugzak-begeleider al in de klas geweest om af te spreken op welke momenten hij dit jaar de begeleiding krijgt. Fijn die duidelijkheid!

Toen mijn vriend later in de middag langs school fietste zag hij de juf van vorig jaar in gesprek met de nieuwe juf in haar klas.
Goed dat ze meteen overleg hebben.
Ook komt onze jongste op een relaxte manier uit school. Geen moeilijk gedoe dat hij iets niet wil vertellen of dat we te veel vragen stellen.
Helaas is na twee weken de juf die hij graag mag ziek en dat is nu al drie weken zo!
Elke week een andere vervanger, dat is niet fijn.
Al denk ik soms wel dat wij daar een groter probleem mee hebben dan onze jongen!
Inmiddels is bekend wat de juf heeft en dat ze tot de herfstvakantie een vaste vervanger hebben.

Natuurlijk is er ondertussen al wel een akkefietje geweest op school met een klasgenoot, maar hij zegt dat dat naar tevredenheid is opgelost.
Daar moeten we dan maar op vertrouwen, bovendien was dat op een vrijdag middag met een eenmalige invaller, dan kom je er niet zo gemakkelijk op terug.

Onze oudste is een weekje later begonnen en ook dat loopt goed.
Oké, het boekenpakket klopte niet helemaal, maar dat heeft hij ondertussen zelf opgelost.
Het profielwerkstuk zal dit jaar een belangrijk aandachtspunt zijn. Dat moet je met zijn tweeën maken.
Huiswerk maakt hij ondertussen thuis en niet meer bij de huiswerkbegeleiding. Ook dit verloopt goed.
Moet er wel bij zeggen dat hij niet helemaal zonder begeleiding is.
Elke dag mailt hij door wat zijn huiswerk is en hoe hij dat heeft ingepland, als het klaar is stuurt hij weer een mailtje. Elke dag worden zijn mailtjes beantwoord.
Eén keer per week zien ze elkaar op school (fijn dat dat mag van school).

Ik heb het gevoel dat onze oudste in deze paar weken al meer begeleiding heeft gehad dan het hele afgelopen jaar.
Hij was zo goed, deed alles zelf, en als hij vast loopt, weet hij dat hij hulp moet vragen.
Oké, maar werd er dan wel gecontroleerd hoe hij bepaalde dingen deed?
Nu krijgt hij ook handvatten van, "denk je hier ook aan", en "dat zou ook zo kunnen".
En alles staat op papier, is makkelijk na te lezen, niet alleen voor hem, maar ook voor ons. Zodat we weten dat ons PGB-budget goed besteed wordt.

De eerste rugzak overleggen staan ook al vast, alleen niet helemaal zoals we het graag zouden hebben.
Van de jongste is afgeblazen omdat de juf ziek is, een nieuwe datum laat nog even op zich wachten.
Van de oudste is helemaal apart.
We hadden een mailtje gekregen met de datum, maar omdat ik niet bij mijn mailbox kon, komen we daar pas op het laatste moment achter.
Ze hadden ook niet het idee om even te bellen omdat ze geen bevestiging kregen...
De tijd is net in de middagpauze van onze jongste, dus kunnen mijn vriend en ik niet samen gaan. Bovendien heeft de oudste dan gewoon les.
Vorig jaar deden we het overleg altijd tijdens een tussenuur, want onze oudste wil geen lessen missen. (Hij snapt mensen die spijbelen ook niet)
Inmiddels is er al wel telefonisch contact geweest maar de datum kan niet verschoven worden, want de ambulant begeleider is (i.v.m. bezuinigingen) maar meer twee dagdelen op school.
En als je dan ook nog de mentor en de rugzak-begeleider er bij wil hebben... dat wordt lastig.

Verder hebben we het verkoudheid virus al bijna achter de rug.
Nou alleen nog zorgeloos internetten, maar daar wordt aan gewerkt.
In de tussentijd kan ik in ieder geval mijn laptop opruimen, want daar is in de loop van de tijd een hoop rotzooi op komen staan.

Anticiperen

Dat is niet alleen een moeilijk woord, maar ook moeilijk om te doen.

Ik fietste met onze jongste naar school. Op de kruising moeten wij linksaf. Er komt een busje van rechtdoor aan, daar kunnen we nog wel voor langs, dacht ik. Maar onze jongste fietst weer eens een paar meter achter me, toch maar even wachten dus. Nog wat langer wachten want er komen ook nog een paar fietsers van rechts, dan kunnen wij weer. Ondertussen staat er ook al weer een auto achter ons die op ons staat te wachten. Maar de trapper van de fiets staat niet goed, dus het duurt in mijn ogen een eeuwigheid voor dat hij zo ver is. Ik maan hem aan om een beetje op te schieten want ik zie al weer ander verkeer aankomen. Helemaal fout natuurlijk, want dan voer ik de druk op. Hij is daar niet van gediend, wil het er niet over hebben, als ik het toch even doe gaat hij 'grommen'.

Even later op school.
Hij moet wat aan de juf geven, maar de juf is in gesprek met een moeder, er staat nog een andere moeder te wachten en de nodige kinderen die ook iets van de juf moeten. Omdat het nog wel even duurt raad ik hem aan om eerst maar even het drinken en de koekjes in de bak te doen, en vast even het rooster te pakken. Als hij dat gedaan heeft zie ik dat de juf vrij is, ik zeg hem dat, maar hij moet eerst wat op het rooster schrijven. Als hij daar mee klaar is, is er alweer een andere moeder met de juf in gesprek. Hij gaat netjes in de rij staan (achter de rug van die moeder). Ondertussen komen er van de andere kant ook al weer kinderen aan die dus eigenlijk voorkruipen. Ik tover mijn kind achter de rug van die moeder vandaan, dat hij ook stond te wachten. Maar het kwaad is eigenlijk al geschiedt. Vlug geeft hij het aan de juf en gaat terug naar zijn eigen tafeltje, geeft mij een kus dat ik gaan moet, en haalt zijn zakdoek te voorschijn om even de traantjes te drogen.

Dan vind ik het toch mooi om te zien dat de andere kinderen zich daar helemaal niks van aan trekken. Bij andere kinderen staat ze er meteen om heen, vragen wat er aan de hand is en proberen te troosten. Daar is onze jongste niet van gediend, daar wordt hij alleen maar nog verdrietiger van. Goed om te zien dat zijn klasgenoten weten wat ze wel en, in dit geval, niet moeten doen!
Al voelt mijn moederhart wel zwaar...

Het boodschappenlijstje voor de middelbare school

Elk jaar krijg je van de school een lijstje met dingen die je nodig hebt.
Denk dan aan sportkleding, woordenboeken en een rekenmachine, maar wat heb je nog meer nodig? Natuurlijk een agenda en stevige schooltas voor de boeken. Dat is op zich wel duidelijk, maar waar kun je nog meer aan denken.

• Veel verschillende kleuren kaftpapier; je bent verplicht om de boeken te kaften, maar met allemaal het zelfde kleurtje eromheen zie je geen verschil meer tussen de boeken van de verschillende vakken. Wij gebruiken daarom veel verschillende kleuren. Het liefst elk vak een andere kleur.
• Bij de boeken zitten tegenwoordig vaak CD(-rom)'s. Als je kind naar de huiswerkbegeleiding gaat zijn ze daar soms ook nodig. Handig om ze in een klein cd-opbergmapje in je tas te stoppen, heb je ze altijd bij je.
• Schriften vinden wij niet handig, voor elk vak een ander schrift, geeft een hoop gerommel in de tas. Wij kiezen daarom voor een multomap (met tabbladen). Heb je altijd het juiste schrift bij je. (Wel na elke periode de lading papier die al getoetst is er uit halen, anders wordt de tas zo zwaar.) Het enige probleem is dat sommige leraren graag willen dat je een schrift gebruikt, omdat ze de schriften soms willen meenemen naar huis. Zorg daarom voor een paar snelhechters in de tas (waar naam en klas al opstaan) zodat je kind daar zijn werk in kan stoppen en aan de leraar meegeven.
• Helaas krijg je vaker een rooster(/lokaal)wijziging dan dat er plek is voor roosters in de agenda. Wij hebben daarom een doorzichtige plastic A4 enveloppe (met kleurtje) gekocht. Het rooster printen we uit en kan dan daarin. Even omhoog halen uit tas en hij weet waar hij het volgende uur heen moet. Ook heel handig om de brieven van school en dat soort dingen in te doen. Raken ze niet helemaal verfrommeld en vergeten onder in de tas.
• Boekentassen, zeker van brugklassers, zijn vaak behoorlijk zwaar. Daarom hebben wij twee tasjes in de boekentas. Eén tas met boeken voor de ochtend en één voor de middag. En een tasje met zijn brood en drinken. 's Morgens alles wat je niet nodig hebt in je kluis leggen en in de middagpauze omwisselen. Scheelt een hoop gezeul, zonder dat het onoverzichtelijk wordt in je kluisje met al die losse boeken.
  
• Om de een of andere reden raken geo-driehoeken altijd kwijt. Het is nooit verkeerd om er een paar extra in huis te hebben.

Het lijstje is vast niet compleet. Heb jij nog een aanvulling?

De maand mei

Het is me de maand wel.
Dat begint natuurlijk al met Koninginnedag.
Dan heeft de één twee weken vakantie, de ander moet in die 2 weken toch nog 3 dagen naar school.

De jongste moest meteen na de vakantie een werkstuk inleveren. Alles was al wel goed doorgenomen met de rugzakbegeleider, maar thuis moest er nog het een en ander uitgetypt worden en plaatjes bij gezocht worden. Dat is op zich zo gedaan, maar uiteindelijk moest alles toch nog in het laatste weekend gedaan worden.

Dat weekend was ook het weekend voordat onze oudste een week op studiereis ging. Op school hebben ze al modules gevolgd zodat ze van te voren weten waar ze heen gaan en waarom en je leert je reisgenoten kennen.
Natuurlijk hebben we van te voren een gesprek gehad met een van de begeleiders van school. In dit geval kwam het mooi uit dat de zorgcoördinator meeging die onze zoon onder zijn hoede nam.
En ik moet zeggen dat onze oudste zelf alles gedaan heeft (met een beetje hulp van mij). Zelf een lijstje gemaakt met spullen die mee moesten. Zelf alles klaargelegd op bed en nadat we het samen bekeken hebben alles in de koffer gepakt. En hij heeft er zelfs aan gedacht om ons een sms-je te sturen toen hij daar was. Natuurlijk was hij wel moe na de lange nachtelijke reis naar huis, waarin hij geen oog dichtgedaan heeft. Maar met een beetje rust was hij zo weer de oude. Dat is ook wel een anders geweest!

Daarna was tijd voor de jongste om op schoolreisje te gaan. Op internet hebben we eerst filmpjes gekeken van het attractiepark waar hij heen ging en ik had thuis nog een plattegrond liggen die hij ook handig vond. Hij had een maatje dat ook niet zo'n durfal was, dus geen probleem dat ze niet in de achtbanen durfden. Bovendien, als het echt niet zou gaan met zijn maatje, dat mocht hij zich bij een ander groepje aansluiten, bij een meisje dat altijd heel aardig voor hem is. Maar daar heeft hij geen gebruik van hoeven maken. Natuurlijk was hij wel moe, maar ook blij dat het goed gegaan was.

En dan staat het volgende project alweer voor de deur: Spreekbeurt van onze jongste, niet echt handig gepland (vonden wij al bij voorbaat, had dat niet wat eerder gekund voor al deze gekke dagen?) maar zoonlief zei toen dat het wel ging. Ondertussen hebben we toch even met de juf overlegd en de spreekbeurt twee weken uitgesteld, want tussendoor gaan ze ook nog een keer met de klas zwemmen. Het wordt zoveel, zo druk allemaal.

Ondertussen heeft onze oudste alweer het rooster voor de laatste toestweek. Wat vliegt de tijd toch.