Oplettend

2e Pinksterdag, lekker uitslapen.
Ben al wel wakker maar het is zo lekker om nog een beetje te 'soezen'.
Ik hoor onze oudste opstaan.
Even later staat hij bij de slaapkamerdeur: "Mama, moet mijn broertje niet naar school?"

Wel fijn dat hij dat bedenkt.

Lichtpuntje

Bzzz, bzzz, bzzz, de telefoon van onze oudste gaat over.
De telefoon ligt beneden, terwijl hij boven zit...
(Dat snap ik nooit zo goed van hem, heeft hij een mobiele telefoon, ligt die altijd op de kast beneden, terwijl hij boven zit, maar dat zal wel aan mij liggen.)
Vlug pak ik de telefoon en roep hem, terwijl ik naar boven loop.

Waar internationale Vrouwendag al niet goed voor is

Onze oudste houdt er niet van om aangeraakt te worden. En al helemaal niet van kussen en knuffelen. Met verjaardagen houden we het op elkaar een hand geven, maar dat voelt vaak als een verplicht nummer.

Verbazing

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik net na het eten zei: "He, jongens, weten jullie dat het vandaag internationale vrouwen dag is?"
Onze oudste stond spontaan op om mij een hand te geven.

"Gefeliciteerd met internationale vrouwendag, ik waardeer je als vrouw."

Een moment om te koesteren.

Antioxidanten en de prikkelbaarheid bij autisme

Een interessant artikel: Antioxidant pakt prikkelbaarheid van kind met autisme aan

Het is nog maar een eerste studie naar de invloed van antioxidanten op de prikkelbaarheid van autisten. Meer onderzoek is nodig benadrukt de onderzoeker Hardan.

Dat is zeker nodig, want wat ik me dan meteen afvraag, en wat ik ook niet kon vinden op de (Engelstalige) site met iets meer info, is: Hoeveel antioxidanten kregen deze kinderen normaal gesproken binnen via hun dagelijkse voeding? Ik weet dat kinderen met autisme soms heel selectief kunnen zijn in wat ze wel (en vooral niet) eten. Waren de pillen die ze kregen in plaats van de dagelijkse hoeveelheid of was het een extra dosis?

Wij hebben met onze oudste ook een poos gedokterd met zijn eten.
Zijn darmen waren geïrriteerd door gluten, daardoor namen ze niet alles op wat bij binnen kreeg, daardoor konden de goede stoffen niet naar zijn hersenen gestuurd worden, en kon hij niet al zijn afvalstoffen goed afvoeren, waardoor die in zijn lijf bleven rondspoken.
Een dieet waarbij we goed oplette wat hij wel en niet binnenkreeg, met ondersteuning van voedingssupplementen, heeft zeker resultaat geboekt

Dat zijn ingewikkelde verhalen over neurotransmitters en vrije radicalen.
Wil je meer weten over de werking van antioxidanten?
Kijk dan eens op de site van Poliquin.

Vriendschap

Onze oudste heeft 2 vrienden waar hij regelmatig, meestal na het eten naar toe gaat. Hij maakt nooit een afspraak en gaat gewoon op de bonnefooi. Ze wonen bij ons in de buurt dus dat is gemakkelijk.

Maar nu is er één vriend verhuisd en moet hij verder fietsen, dat redt hij dus niet na het avondeten. Dus dat betekend plannen en afspreken.

En hoewel het plannen voor zijn studie goed gaat, is dat in zijn privéleven heel andere koek. Kan ik me ook wel een beetje voorstellen. Je zit al de hele dag strak in het stramien, dus thuis even niks aan de kop.

Is hij eindelijk zo ver om die vriend een keer te bellen, krijgt hij geen contact. Blijkt dat de telefoon zoek is geraakt met de verhuizing, tja.
Komen wij die vriend tegen op straat, houden hem aan en wisselen telefoonnummers uit. Als ouder moet je soms initiatief nemen.
Ze hebben één keer gebeld, maar niks concreets afgesproken.
Nu is de vakantie voorbij, en dus ook de tijd om wel een eindje te fietsen naar die vriend. Maar dat is niet gebeurt.

Ik vroeg onze zoon hoe dat zo kwam.
Hij moest het antwoord schuldig blijven.
Toen ik hem vroeg of het misschien kwam omdat hij dat in moest plannen, kon dat wel eens waar zijn.

Wat moet je daar nou mee?
Je gaat als ouder toch niet meer voor een bijna 18 jarige 'speelafspraakjes' maken.

Wel is er afgesproken dat die vriend, op de vrije dag van onze zoon, na schooltijd bij ons mag komen, hij fietst dan toch bijna bij ons langs.
Dat vind iedereen heel leuk, maar onze jongen moest daar wel een vaste afspraak voor verzetten.
Dat heeft hij inmiddels gedaan, maar of hij het heeft doorgegeven aan zijn vriend?

Moet er wel bij zeggen dat ik zelf eigenlijk niet veel beter ben. De moeder had mij ook uitgenodigd om een keer te komen. Maar de dag dat haar goed uitkomt is de dag dat ik moet werken...

Keuze-stress

Van ons mogen de jongens niet hele dagen achter de computer zitten.
Op vrije dagen mogen ze 's morgens 90 minuten en 's middags 2x 90 minuten, als we niet ook wat anders te doen hebben. 's Avonds blijft de computer uit.

Van de week had de oudste nog 1x 90 minuten over. Het was tien voor vier. Hij vroeg of hij weer wat mocht doen achter de computer. Mijn antwoord was dat hij dat zelf moest weten. Maar daar kon hij niks mee.
Ik zeg: je mag kiezen, nu gaan en dan straks voor het eten 40 min iets voor jezelf doen óf nu 40 minuten iets voor jezelf doen en dan tot aan het eten achter de computer.
Daar werd hij niet blij van. Ik was onduidelijk, waarom kan ik niet gewoon ja of nee zeggen. Dat doet papa wel altijd.

Ik zou het fijn vinden als hij zelf keuzes gaat maken, en dit leek mij wel een simpele keuze, die hij makkelijk zelf zou moeten kunnen maken.
Maar dat was toch net te veel gevraagd.